Zoals ik enkele weken geleden al vreesde, is de oorlog in het Midden-Oosten volledig geëscaleerd. Toch lijken de financiële markten volgens mij nog altijd onvoldoende te beseffen wat dit conflict op langere termijn kan betekenen.

Het wordt steeds duidelijker dat men alles in het werk stelt om de olieprijzen onder controle te houden. Een langdurige stijging van olie en brandstoffen zou de inflatie opnieuw aanwakkeren, de koopkracht verder aantasten en de wereldeconomie uiteindelijk richting een recessie kunnen duwen.

China liet tijdens het weekend weten opnieuw meer olie te zullen aankopen. De afgelopen weken waren de Chinese aankopen sterk teruggevallen, wat — samen met andere factoren — tijdelijk een rem zette op de olieprijs. Mogelijk teerde China daarbij op zijn omvangrijke strategische en commerciële voorraden.

Ik vermoed dat er achter de schermen na het bezoek van Trump afspraken zijn gemaakt om de situatie gedurende een beperkte periode onder controle te proberen houden. Misschien kreeg de Amerikaanse regering zestig dagen om een oplossing te vinden. Dat blijft uiteraard een hypothese, maar een duurzame oplossing lijkt ondertussen verder weg dan ooit. De oorspronkelijke periode van zestig dagen uit het memorandum of understanding is nog niet verstreken, maar de situatie op het terrein heeft het akkoord in de praktijk volledig ingehaald.

“Finish the job”

In de Amerikaanse media klinkt de afgelopen dagen steeds vaker de boodschap dat de Verenigde Staten nu “the job” moeten afmaken. Maar wat betekent dat precies?

Militaire infrastructuur vernietigen? Het Iraanse raketprogramma uitschakelen? Of Iran daadwerkelijk binnenvallen en bezetten?

De Amerikanen lijken steeds dieper in de escalatieval terecht te komen. Iedere aanval creëert de politieke en militaire druk om opnieuw te reageren. Daardoor wordt het steeds moeilijker om het conflict te beëindigen zonder gezichtsverlies, terwijl geen van beide partijen een duidelijke weg naar een beslissende overwinning heeft.

De Amerikaanse professor Robert Pape omschrijft precies dit mechanisme als een escalation trap: beide partijen blijven hun inzet verhogen, ook al brengt iedere volgende stap hen verder in een oorlog die ze aanvankelijk misschien niet op deze schaal wilden voeren.

Ik vrees, net als verschillende militaire en geopolitieke analisten, dat dit bijzonder slecht kan aflopen. Dat geldt zeker voor Amerikaanse militairen wanneer de Verenigde Staten zich werkelijk aan een grondinvasie zouden wagen.

Het lijkt erop dat president Trump opnieuw een grote strategische vergissing dreigt te maken.

Hebben we dan niets geleerd uit Vietnam?

Het blijft verbazingwekkend hoe weinig politieke leiders uit de geschiedenis lijken te leren. Vietnam en Afghanistan zouden toch voldoende waarschuwingen moeten bieden?

De Vietnamoorlog was een conflict tussen het communistische Noord-Vietnam, gesteund door onder andere China en de Sovjet-Unie, en Zuid-Vietnam, dat werd gesteund door de Verenigde Staten.

De oorlog wordt meestal gedateerd van 1955 tot 1975, hoewel de Verenigde Staten vooral vanaf de jaren zestig op grote schaal betrokken raakten. Daarvóór hadden de Fransen tijdens de Eerste Indochinese Oorlog al geprobeerd hun koloniale controle over de regio te behouden. Zij werden in 1954 definitief verslagen bij Điện Biên Phủ.

Op het hoogtepunt bevonden zich meer dan een half miljoen Amerikaanse militairen in Vietnam. Maar zelfs die enorme militaire inzet bleek niet voldoende.

Ongeveer 58.000 Amerikaanse militairen kwamen om. Voor de Vietnamese verliezen lopen de schattingen sterk uiteen. De Vietnamese overheid schatte later dat ongeveer 1,1 miljoen Noord-Vietnamese militairen en Vietcong strijders stierven en dat ongeveer twee miljoen Vietnamese burgers omkwamen. Ook Zuid-Vietnam verloor honderdduizenden militairen.

Ondanks hun enorme technologische en militaire overmacht slaagden de Verenigde Staten er niet in Noord-Vietnam en de Vietcong te verslaan. De Amerikaanse gevechtstroepen trokken zich terug en in 1975 viel Saigon. Vietnam werd vervolgens onder communistisch bestuur herenigd.

Iran is niet Vietnam — maar nog veel moeilijker

Iran en Vietnam zijn uiteraard niet identiek. Toch is Iran vanuit militair-geografisch oogpunt een veel moeilijkere tegenstander, zeker wanneer de Verenigde Staten het land daadwerkelijk zouden willen binnenvallen, ontwapenen en bezetten.

Iran is ongeveer vijf keer zo groot als Vietnam. De Zagros- en Elboersgebergten vormen natuurlijke verdedigingslinies. Het land bestaat uit moeilijk toegankelijk terrein, grote afstanden, woestijnen, hoogvlaktes en dichtbevolkte stedelijke gebieden.

Bovendien bevinden talrijke militaire installaties en delen van de nucleaire infrastructuur zich in tunnels of diep onder de grond. Hierdoor is het bijzonder moeilijk om de volledige Iraanse militaire capaciteit uitsluitend vanuit de lucht uit te schakelen.

Iran bereidt zich al tientallen jaren voor op een mogelijk conflict met de Verenigde Staten en Israël. Het heeft zijn strategie niet gebaseerd op het verslaan van de Amerikaanse strijdkrachten in een klassiek militair treffen. De bedoeling is veeleer om de kosten van de oorlog zo hoog mogelijk te maken.

Het land beschikt daarvoor over grote aantallen drones en ballistische raketten. Daarmee kan het Amerikaanse bases, marineschepen, havens, energie-installaties en bondgenoten in de hele regio bedreigen. Zelfs na zware bombardementen zullen mobiele of ondergronds opgeslagen wapensystemen waarschijnlijk blijven functioneren.

Ondergrondse tunnels waren tijdens de oorlog in Vietnam al een groot probleem voor de Amerikanen. In Iran zijn de schaal, de technische uitwerking en de diepte van dergelijke complexen van een totaal andere orde.

De oorlog verplaatst zich naar energie en water

De afgelopen dagen luisterde ik naar verschillende Amerikaanse professoren en analisten die zich in militaire strategie en internationale betrekkingen hebben gespecialiseerd, onder wie Robert Pape en John Mearsheimer. Daarnaast volgde ik analyses van voormalige militairen en inlichtingenmedewerkers, zoals Matt Bracken en Larry Johnson.

Hoewel ze niet over ieder detail dezelfde mening hebben, waarschuwen ze allemaal voor hetzelfde fundamentele risico: de Verenigde Staten kunnen militair grote schade aanrichten, maar beschikken niet over een haalbare politieke eindstrategie.

Robert Pape is politicoloog aan de University of Chicago en gespecialiseerd in militaire strategie, luchtoorlogen en escalatiedynamiek. Op zijn Substack The Escalation Trap analyseert hij hoe conflicten stap voor stap kunnen verschuiven naar een volgende, gevaarlijkere fase. Ik volg zijn analyses al enkele maanden. Tot nu toe heeft het conflict zich opvallend vaak ontwikkeld volgens de mechanismen waarvoor hij waarschuwde.

De Verenigde Staten proberen nu zoveel mogelijk Iraanse militaire en strategische infrastructuur te vernietigen. Iran reageert door Amerikaanse bases en belangrijke infrastructuur in omliggende landen aan te vallen.

Daarbij worden niet alleen olie- en energievoorzieningen bedreigd. Ook installaties voor waterontzilting zijn ondertussen doelwit geworden. Dat is bijzonder gevaarlijk, omdat verschillende Golfstaten voor het grootste deel van hun drinkwater afhankelijk zijn van ontzilting. Aanvallen op dergelijke civiele infrastructuur kunnen snel uitmonden in een humanitaire crisis.

De oorlog gaat daardoor al lang niet meer uitsluitend over militaire doelwitten. Energie, water, scheepvaart en economische druk worden steeds nadrukkelijker als wapens ingezet.

Mijn posities

Mijn laatste vakantieweek breekt aan, waardoor ik het gedeelte over mijn handelsposities deze keer kort houd.

Door deze geopolitieke ontwikkelingen — en dan heb ik het nog niet eens over Rusland — heb ik mijn longposities in olie vorige week uitgebreid. Ik opende bijkomende posities in Light Crude Oil en Brent Oil.

Daarnaast heb ik mijn eerdere winstgevende shortpositie in EUR/NOK opnieuw ingenomen. Noorwegen is een belangrijke olie-exporteur. Een daling van EUR/NOK betekent doorgaans dat de Noorse kroon sterker wordt tegenover de euro. In zekere zin kan deze positie daarom eveneens worden beschouwd als een indirecte longpositie in olie.

Verder sta ik long in suiker en maïs. Ik zoek nog naar andere agrarische long posities. Ik sloot mijn long positie in koffie met een zeer mooie winst, waarschijnlijk ga ik hier na de huidige terugval terug long.

Ik behoud ook mijn shortpositie in de S&P 500. Die positie stond lange tijd op verlies, maar beweegt nu in de dalende richting die ik verwachtte. Daarnaast sta ik nog short in de Duitse Bund. Mijn shortpositie in Amerikaanse staatsobligaties werd ondertussen uitgestopt. Bij een nieuwe daling ga ik hier waarschijnlijk terug short.

Dan heb ik ook nog een short positie genomen op het aandeel Micron Technology. Ik zal volgende keer uitleggen waarom. Deze positie is op dit moment mooi winstgevend.

Een bijzonder moeilijke markt

Ik verwacht dat het de komende periode bijzonder moeilijk handelen wordt. Er zullen vermoedelijk nog veel berichten verschijnen over mogelijke vredesonderhandelingen, tijdelijke bestanden of nieuwe diplomatieke initiatieven.

Sommige van die berichten zullen oprecht zijn. Andere kunnen vooral bedoeld zijn om de markten gerust te stellen en de olieprijzen tijdelijk onder controle te houden. Elke krantenkop kan daardoor grote bewegingen veroorzaken, zowel naar boven als naar beneden.

Brent steeg maandag tijdens de handel tot boven 90 dollar per vat, maar gaf een deel van die stijging opnieuw prijs nadat Iran aangaf open te blijven staan voor onderhandelingen. Dat illustreert hoe gevoelig de oliemarkt momenteel reageert op ieder bericht over escalatie of diplomatie.

In zo’n omgeving zijn positieomvang, risicobeheer en stop-losses belangrijker dan ooit. Mijn fundamentele visie kan correct zijn, terwijl een positie door één politieke verklaring toch tijdelijk hard in de tegenovergestelde richting beweegt.

Vrijdag ben ik opnieuw thuis, maar begin volgende week vertrek ik alweer voor drie dagen naar het buitenland. Het is daarom mogelijk dat ik niet voldoende tijd vind om een volledig nieuw artikel te schrijven.

De belangrijkste conclusie voor nu is echter duidelijk: deze oorlog wordt niet alleen op het slagveld uitgevochten. De olieprijs, de Straat van Hormuz en de energie-infrastructuur van het Midden-Oosten worden steeds meer het werkelijke strijdtoneel.

En net daar lijken de financiële markten het risico nog altijd ernstig te onderschatten.

Met vriendelijke groet,

Eddy

Zelf wilde ik nog even afwachten wat het weekend zou brengen en hoe de markten hier maandag op zouden reageren. Wat ik al geruime tijd veronderstelde, is intussen werkelijkheid geworden: de oorlog met Iran is opnieuw geëscaleerd.

Iran had duidelijk gemaakt dat het de regels rond de Straat van Hormuz bepaalde. De Verenigde Staten besloten dit in de praktijk uit te testen. Het resultaat: een hele reeks tankers werd hevig bestookt door Iran, waarna de VS reageerden met zware bombardementen op Iraanse doelwitten.

Bij de opening op maandagochtend schoten de olieprijzen meteen omhoog. Daar kon ik goed van profiteren, omdat ik long stond in diesel en gasoline, oftewel benzine.

Vandaag werd de situatie nog ernstiger. Ook Jemen en Saudi-Arabië hebben elkaar bestookt. Volgens Reuters zouden de Houthi’s in Jemen dreigen met het afsluiten van de Straat van Bab el-Mandeb. Deze strategische vaarroute ligt tussen Jemen en Djibouti en Eritrea en verbindt de Rode Zee met de Golf van Aden en de Indische Oceaan.

Saudi-Arabië vervoert nog een groot deel van zijn olie via pijpleidingen naar de Rode Zee en vandaar met tankers naar Azië. Ook dat zou dan veel moeilijker worden.

Aangezien pijpleidingen relatief snel kunnen worden hersteld, vermoed ik dat Iran spoedig zal toeslaan op olieraffinaderijen in Saudi-Arabië.

Ondertussen worden zowat overal olieraffinaderijen met raketten en drones bestookt. Ook in Rusland. Volgens mij moet dit vroeg of laat problemen veroorzaken met de bevoorrading van benzine en diesel, de twee producten die in deze raffinaderijen worden gemaakt. Daarom twijfelde ik niet om opnieuw long posities te nemen in diesel en benzine zodra dalende lange termijn trendlijnen omhoog werden doorbroken einde vorige week. Beide posities geven voorlopig een mooie winst.

Hieronder zien jullie de daggrafiek van mijn longpositie in gasoline, oftewel benzine. De groene stippellijn geeft mijn aankoopprijs aan. De rode stippellijn toont waar ik mijn stop-loss had geplaatst.

Wat veroorzaakte de daling van de olieprijs sinds midden mei?

De afgelopen week luisterde ik naar verschillende olie-experts. Iedereen heeft zijn eigen verklaring voor de sterke daling van de olieprijzen in de voorbije weken.

Sommigen beweren dat de wereldeconomie er zo slecht voorstaat dat de vraag naar olie sterk is afgenomen. Zonder hier te diep op in te gaan, lijkt de vernietiging en verstoring van de olieaanvoer en vooral de raffinaderijen mij echter dermate groot dat ik meer geloof hecht aan het verhaal dat de ruwe olieprijzen door de Amerikanen bewust laag werd gehouden om tijd te winnen.

Volgens verschillende analisten zijn de beschikbare olievoorraden ondertussen overal zo goed als uitgeput.

In een interview gaf Trump ongeveer twee weken geleden toe dat er iets moest gebeuren, omdat het Westen anders binnen enkele weken met een enorm probleem zou worden geconfronteerd. Ik geloof zelden iets van zijn tweets, maar af en toe durft hij tijdens een onbewaakt moment toch de waarheid te zeggen. Ik vermoed sterk dat dit zo’n moment was.

Dat zou ook het huidige paniekvoetbal en de vele tegenstrijdige verklaringen over Iran kunnen verklaren.

Wat doet de S&P 500?

De S&P 500 botst momenteel tegen de weerstand van een dalende trendlijn. De eerder gevormde top, samen met het head-and-shoulderspatroon, houdt voorlopig dus stand.

Dit zou echter ook een consolidatie kunnen zijn, waardoor een uitbraak naar boven nog altijd tot de mogelijkheden behoort. Dat lijkt mij wel minder waarschijnlijk wanneer de olieprijzen verder blijven stijgen.

Ik heb nog steeds een shortpositie lopen op de S&P 500, die voorlopig verlieslatend is.

De komende dagen zullen ons waarschijnlijk duidelijk maken welke richting de aandelenmarkten willen uitgaan. Bij een nieuwe stijging zal ik hier mijn verlies moeten nemen.

Vanwege de lage ADX, de bovenste indicator onderaan de grafiek, die voorlopig rond de dertig blijft hangen, denk ik echter dat deze weerstand zal standhouden en de S&P 500 opnieuw zal dalen. De ADX geeft de sterkte van een trend aan, die is dus laag.

Soms wordt mij gevraagd:

“Waarom heb jij zo’n sterke focus op de S&P 500?”

Het antwoord is eenvoudig. Ik heb doorheen de jaren geleerd dat wanneer deze index stevig omlaag duikelt, vrijwel alle andere aandelenmarkten vroeg of laat volgen.

Agrarische grondstoffen breken uit

Vorige week merkte ik dat verschillende agrarische grondstoffen op het punt stonden om boven hun dalende lange termijntrendlijnen uit te breken. Volgens de experts in deze grondstoffen eveneens een gevolg van de aanhoudende oorlog, omdat vele meststoffen niet ter plaatse geraken.

Door mijn reis miste ik enkele mooie instapmomenten om long te gaan in sojabonen, suiker en tarwe. Ik ging wel net op het juiste moment long in koffie, later ook in maïs en vandaag in suiker. Hieronder zie je mijn longpositie in koffie, die ondertussen een zeer mooie winst oplevert.

Al deze agrarische grondstoffen zitten momenteel duidelijk in de lift. Ik zal proberen daar zo veel mogelijk van te profiteren.

Goud, zilver en Bitcoin

Goud, zilver en GDX, de ETF van goud- en zilvermijnaandelen, lijken allemaal een bodem te hebben gevonden.

Toch word ik pas koper wanneer de groene, dalende lange termijntrendlijnen overtuigend naar boven worden doorbroken.

Ook Bitcoin lijkt stilaan uit te bodemen. Maar ook daar moeten de dalende trendlijnen eerst naar boven worden doorbroken voordat ik long zal gaan.

Hier zie je de dag grafiek van goud sinds de top aan het begin van dit jaar. Je ziet duidelijk het dalende trendkanaal in het rood en de lange termijntrendlijnen in het vetgroen. De onderste lijn vormt de steun. De schuine, dalende lijn is de weerstand die eerst moet worden doorbroken voordat ik koper word.

Wat gebeurt er wanneer olie opnieuw verder stijgt?

Zoals ik jullie al verschillende keren heb uitgelegd, ging ik ervan uit dat de olieprijzen vroeg of laat opnieuw zouden beginnen te stijgen. Dat zal normaal gezien de druk op de aandelenmarkten verder verhogen.

Wanneer de daling van de aandelenmarkten echter te groot wordt, en zeker wanneer hierdoor banken in de problemen beginnen te komen, verwacht ik dat de nieuwe voorzitter van de Federal Reserve, Kevin Warsh, zal ingrijpen. Dat zal volgens mij het moment worden voor goud, zilver en mijnaandelen.

Hij beweert momenteel dat hij dat niet zal doen, maar daar hecht ik weinig geloof aan.

We zullen zien of mijn veronderstellingen over enkele maanden of eerder zullen uitkomen.

Sommigen zullen zich wellicht afvragen waarom ik niet short ben gegaan op olie en goud. De reden is dat ik vrees dat de stijging in beide markten plotseling en met een forse opwaartse spike kan plaatsvinden. In dat geval kan een shortpositie bijzonder gevaarlijk worden en veel geld kosten.

Voorlopig gebeurt er echter nog niet veel. We bevinden ons nu in de periode waarin veel grote handelaren van de belangrijkste banken en hedgefondsen met verlof zijn. Daarom verwacht ik tot augustus relatief weinig animo op de markten.

Maar op de beurs is niets onmogelijk.

Dat is een vaststelling die ik na meer dan veertig jaar handelen nog altijd regelmatig moet maken.

Met vriendelijke groeten,

Eddy

Toen ik zijn recente publicatie las, viel het me op hoeveel raakvlakken er zijn met de manier waarop wij naar de financiële markten kijken.

Ray Dalio hoeft eigenlijk geen introductie meer. Als oprichter van Bridgewater Associates, jarenlang het grootste hedgefonds ter wereld, behoort hij tot de meest succesvolle macro-investeerders ooit.

Hieronder vind je een vertaalde en licht bewerkte versie van zijn recente artikel.

Ray Dalio

Ik ben op een punt in mijn leven gekomen waarop ik de principes die mij hebben geholpen graag wil doorgeven aan mensen die daar iets aan hebben. Vooral de principes rond investeren, omdat ik op dat vlak een leven lang ervaring heb opgebouwd. Deze korte nota gaat over hoe ik denk dat je de financiële markten het best kunt benaderen.

De meeste investeerders belanden in een bepaalde markt of handelsstijl omdat ze er toevallig in terechtkomen, niet omdat ze daar bewust voor hebben gekozen. Als iemand mij zonder vooroordelen zou vragen welk type handelaar hij of zij het best kan worden, dan zou mijn antwoord duidelijk zijn: een global macro long-short handelaar.

Daar zijn verschillende redenen voor.

Vrijwel alle financiële markten worden uiteindelijk gestuurd door macro-economische krachten. De belangrijkste beslissing die je als investeerder neemt, is niet welk aandeel je koopt, maar hoe je je kapitaal verdeelt over verschillende activaklassen: aandelen, obligaties, grondstoffen, goud, vastgoed, valuta en verschillende landen of regio’s. Dat is in essentie een macro-economische beslissing.

De grootste bewegingen in een portefeuille ontstaan door verschuivingen tussen activaklassen. Die verschuivingen worden op hun beurt gedreven door economische groei of krimp, inflatie, rente, schulden, liquiditeit en geopolitieke ontwikkelingen. Wie deze krachten begrijpt, kan niet alleen een evenwichtige portefeuille opbouwen, maar ook veel beter inspelen op veranderende marktomstandigheden.

De meeste andere beleggingsstijlen richten zich op slechts één activaklasse of één specifieke markt. Daardoor ben je sterk afhankelijk van de richting waarin die markt evolueert. Voor wie uitsluitend long zit, betekent dit vaak dat de portefeuille grote schommelingen maakt zonder dat daar veel controle over bestaat.

Een global macro long-short handelaar beschikt over veel meer mogelijkheden. Hij kan handelen in aandelen, obligaties, goud, olie, valuta en andere liquide markten, verspreid over verschillende landen. Bovendien kan hij zowel long als short gaan. Daardoor kan hij profiteren van stijgende én dalende markten. In vrijwel elke economische omgeving ontstaan kansen.

Vanuit dat perspectief is een slecht rendement meestal niet het gevolg van de markten zelf, maar van de kwaliteit van je analyse en de beslissingen die je neemt.

Wie de grote macro-economische veranderingen in de wereld niet begrijpt, kan onmogelijk alle risico’s en kansen correct inschatten die bepalend zijn voor succes op lange termijn. Wie zich afsluit van internationale ontwikkelingen, beperkt niet alleen zijn mogelijkheden, maar vergroot ook zijn risico’s.

Global macro handelen is daarom veel meer dan een manier om rendement te behalen. Het is een voortdurend leerproces waarin economie, politiek, geopolitiek en financiële markten samenkomen. Je ontwikkelt hypotheses over hoe de wereld evolueert, zet die om in concrete posities en krijgt elke dag objectieve feedback van de markt. Daardoor leer je de wereld steeds beter begrijpen.

Daarnaast geeft deze aanpak een diep inzicht in de macro-economische krachten die politiek, geopolitiek en zelfs cultuur beïnvloeden. Zonder dat inzicht geloof ik niet dat je werkelijk kunt begrijpen wat er in de wereld gebeurt.

Liquide publieke markten bieden bovendien twee belangrijke voordelen ten opzichte van private investeringen.

• Je kunt je portefeuille snel aanpassen wanneer de omstandigheden of je visie veranderen.

• Je beschikt over veel meer en betere informatie dan in private markten, waar waarderingen vaak minder transparant zijn en je meestal jarenlang aan een investering vastzit.

Om al deze redenen geloof ik dat global macro long-short handelen de meest complete vorm van investeren is. Zelfs wanneer je later beslist je te specialiseren in aandelen, vastgoed of een andere activaklasse, blijft de kennis die je opbouwt over macro-economie van onschatbare waarde.

Uiteraard is dit mijn persoonlijke visie. Ik handel ondertussen al bijna zestig jaar volgens deze aanpak en ben daardoor wellicht niet volledig objectief. Luister daarom ook naar andere meningen en vorm uiteindelijk je eigen oordeel.

Tot slot wil ik de principes die mij hebben geholpen blijven delen, zodat anderen kunnen leren uit mijn ervaringen en als het ware over mijn schouder kunnen meekijken terwijl ik de markten analyseer en beslissingen neem.

Mijn visie

Wie Trend Trading Compass al langer volgt, zal merken dat dit perfect aansluit bij onze eigen manier van werken.

Net zoals Ray Dalio besteden wij aandacht aan macro-economie, liquiditeit, rente, grondstoffen, valuta en geopolitiek. Niet omdat het interessant klinkt, maar omdat deze factoren uiteindelijk bepalen waar het grote kapitaal naartoe stroomt.

Wanneer je begrijpt in welke fase van de economische cyclus we ons bevinden, wordt het veel eenvoudiger om te bepalen welke markten je beter long speelt, welke je beter vermijdt en waar shortkansen ontstaan.

Dat betekent niet dat je elke dag alle markten moet verhandelen. Wel dat je de wereld bekijkt zoals professionele macrofondsen dat doen: zonder voorkeur voor één activaklasse en zonder emotionele gehechtheid aan een bepaalde markt.

Uiteindelijk draait succesvol handelen niet om gelijk krijgen, maar om kapitaal laten groeien. Hoe meer markten je begrijpt en hoe flexibeler je kunt inspelen op veranderende omstandigheden, hoe groter de kans dat je ook op lange termijn succesvol blijft.

Daarom geloof ik, net als Ray Dalio, dat iedere serieuze trader baat heeft bij een stevige basis in global macro.

Niet één afzonderlijke indicator, maar verschillende puzzelstukjes die langzaam in elkaar beginnen te vallen.

AI...

Bitcoin...

AUD/JPY...

de Magnificent Seven...

de S&P500...

...

Wanneer zoveel markten tegelijk beginnen te waarschuwen, dan luister ik.

De afgelopen weken werkte ik verschillende analyses uit over onder meer de enorme schuldenopbouw binnen de AI-sector, de ontwikkelingen in het Midden-Oosten en de kansen die ik op langere termijn zie in energie- en grondstoffenmarkten. Uit onze recente enquête blijkt echter dat de meeste lezers vooral geïnteresseerd zijn in een andere vraag: hoe vertalen wij deze ontwikkelingen naar concrete trading beslissingen?

Dat is precies wat ik in dit artikel wil doen. Want hoewel de markten vaak focussen op afzonderlijke gebeurtenissen, hangt alles met elkaar samen. Daarom blijf ik proberen het grotere plaatje te bekijken voordat ik posities inneem.

De dag-grafiek van de S&P 500 index toont een mooi “head & shoulders” patroon.

1. AI blijft een revolutie, maar ook een risico

Laat mij duidelijk zijn. Ik geloof absoluut in artificiële intelligentie.

Maar geloven in AI betekent niet dat iedere AI-investering automatisch een goede belegging wordt. Dat onderscheid vergeten beleggers vandaag.

De grootste technologiebedrijven investeren momenteel enorme bedragen in nieuwe datacenters en AI-infrastructuur.

De schulden van deze bedrijven lopen enorm op en de cash flow blijkt tot nu niet te volgen.

Volgens een recent rapport van Morgan Stanley zou er bovendien voor ongeveer 1.800 miljard aan buiten balans schulden zijn bij deze bedrijven. Dit door toepassing van boekhoudkundige trucs.

Deze cijfers komen overigens niet uit een obscure blog, maar uit een recent rapport van Morgan Stanley, één van de grootste investeringsbanken ter wereld.

Volgens verschillende grondstoffen-experts dreigt daarbij ook nog een botsing met de fysieke realiteit. Er zijn immers beperkingen op het vlak van elektriciteitsproductie, koper, waterverbruik en gespecialiseerde infrastructuur.

Voor mij betekent dit twee dingen.

Ten eerste, zullen er winnaars en verliezers zijn. Dit is in de geschiedenis altijd geweest als een nieuwe technologie kwam opzetten. Het was al zo in de tijd met de eerste spoorwegen, dan bij de “Nifty-Fifty” aandelen eind de jaren zestig.

Eind jaren zestig geloofde men ook dat bepaalde kwaliteitsbedrijven eeuwig konden blijven stijgen. Deze groep werd bekend als de Nifty Fifty. Beleggers vonden waarderingen niet langer belangrijk. Tot de beurs begin jaren zeventig instortte. Niet omdat de bedrijven slecht waren, maar omdat de verwachtingen veel te hoog waren geworden.

Hetzelfde zagen we opnieuw tijdens de Dotcom-bubbel rond de eeuwwisseling. Ook toen geloofden beleggers dat waarderingen er niet langer toe deden.

Ik stel mij dus grote vragen bij de huidige waarderingen van sommige AI-aandelen. Indien de groeiverwachtingen niet worden gehaald of projecten vertraging oplopen, dan kan dat aanzienlijke gevolgen hebben voor bedrijven die zich vandaag zwaar in de schulden hebben gestoken om deze expansie te financieren.

Uiteindelijk zullen de beurskoersen bepalen welke bedrijven vandaag correct gewaardeerd zijn en welke verwachtingen te hoog gespannen blijken.

Ten tweede blijven grondstoffen zoals koper en uranium interessant omdat zij rechtstreeks profiteren van deze investeringsgolf, die hoe dan ook zal gebeuren.

2. Het Midden-Oosten blijft een bron van onzekerheid

De media berichten de laatste tijd positief over de diplomatieke onderhandelingen in Zwitserland. Dat is uiteraard goed nieuws als dit uiteindelijk leidt tot een duurzame oplossing. Ook goed nieuws voor de olieprijzen die ondertussen al gedaald zijn tot prijzen voordat Israel en de VS de oorlog begonnen.

Toch blijf ik dit heel voorzichtig opvolgen. De onderhandelingen bevinden zich nog in een relatief vroeg stadium en de meningen liggen nog ver uit elkaar over fundamentele dossiers. Daardoor blijft de kans reëel dat nieuwe spanningen zullen opduiken.

Daarom blijf ik energieaandelen, olie en gas voorlopig nauwlettend volgen. Mocht de geopolitieke situatie opnieuw escaleren, dan verwacht ik dat deze sector opnieuw één van de eerste zal reageren.

3. Waarom blijven edelmetalen dalen?

Edelmetalen waren het afgelopen jaar hard gestegen. Dankzij onze eerdere posities konden wij mooi profiteren van die stijging.

Een mogelijke verklaring is dat beleggers winst namen op goud en zilver om kapitaal vrij te maken voor de AI-rally en de golf van nieuwe beursintroducties, zoals SpaceX.

Al geruime tijd houd ik rekening met de mogelijkheid dat de aandelenmarkten een grotere correctie tegemoet gaan.

Wanneer zo’n beweging zich voordoet, zien we vaak dat beleggers bijna alles verkopen. Zelfs activa die op lange termijn aantrekkelijk blijven, zoals goud, zilver of kwaliteitsvolle mijnaandelen, komen dan ernstig onder druk te staan.

Ook daarom probeer ik niet vooruit te lopen op een mogelijke bodemvorming bij de edelmetalen. Ik wacht liever op duidelijke signalen dat een nieuwe stijgende trend daadwerkelijk is ingezet.

Het oude beursgezegde blijft geldig:

“Never try to catch a falling knife.”

4. Technische signalen in de aandelenmarkten vragen om waakzaamheid

De voorbije weken hadden de aandelenmarkten een indrukwekkend herstel laten zien. Toch zie ik steeds meer aanwijzingen dat deze beweging aan kracht verliest en dat een top gevormd kan zijn.

Eén van de patronen waar ik altijd extra aandacht aan besteed is het klassieke Head & Shoulders-patroon. Dit is een van de bekendste omkeerpatronen binnen de technische analyse. Uiteraard biedt geen enkel patroon garanties, maar wanneer dergelijke formaties verschijnen na een sterke stijging, verdienen ze aandacht.

Het patroon is op zichzelf uiteraard onvoldoende om een markt te shorten. Maar wanneer het samenvalt met zwakte in de marktleiders, Bitcoin en verschillende intermarket-indicatoren, krijgt het voor mij veel meer betekenis.

Voor mij is dit een eerste waarschuwing dat het optimisme van de voorbije weken mogelijk zijn limieten bereikt.

Want ook bij verschillende aandelen die de voorbije jaren de markt omhoog trokken, zie ik gelijkaardige signalen verschijnen.

Meta heeft eveneens een head-and-shoulderspatroon gevormd en vertoont technische zwakte. Nvidia, jarenlang hét boegbeeld van de AI-rally, liet eveneens een vergelijkbare structuur zien.

Vooral bij Oracle en Microsoft zien we dat telkens nieuwe verkoopdruk opduikt.

De weekgrafiek van Oracle sinds augustus 2022. Niet veel lager ligt steun met de groene lange termijn trendlijn de rode 200 MA.

Wat mij vooral zorgen baart, is dat deze signalen niet beperkt blijven tot één sector of één aandeel. Wanneer meerdere marktleiders tegelijkertijd moeite krijgen om hun stijgende trend voort te zetten, is dat vaak een teken aan de wand.

Daarom beschouw ik de huidige situatie niet als het begin van een nieuwe krachtige stierenmarkt, maar eerder als een cruciaal kantelpunt. Indien de belangrijkste indices en steraandelen hun recente steunzones beginnen te breken, dan zal het sentiment snel omslaan.

Om die reden overweeg ik op korte termijn opnieuw shortposities op te bouwen.

5. Bitcoin blijft een belangrijke graadmeter

Enkele weken geleden leek Bitcoin opnieuw uit te breken. Dat bleek uiteindelijk een valse beweging te zijn.

Bitcoin is voor mij veel meer dan een cryptomunt. Ik beschouw het als één van de beste indicatoren om de wereldwijde liquiditeit en de risicobereidheid van beleggers te volgen.

De recente zwakte is daarom een signaal dat ik ernstig neem. Historisch gezien gaat een afnemende risicobereidheid immers vaak vooraf aan bredere zwakte op financiële markten.

6. Europa en AUD/JPY

Ook in Europa zie ik signalen dat de stijging mogelijk aan kracht verliest. De Euro 50 index bevindt zich dicht bij een belangrijk technisch weerstandsniveau.

De onderstaande weekgrafiek van de Euro 50 toont dit duidelijk.

Je ziet dit mooi stijgende regressiekanaal dat al sinds midden 2022 zich heeft gevormd. We botsen dus nu op de lange termijn stijgende trendlijn (groen) voor de vijfde keer. Je ziet ook hoe we telkens terug opveerden zodra de onderste lijn van het regressiekanaal (rood) werd geraakt.

Een andere indicator die ik steeds opvolg is de AUD/JPY-wisselkoers. Deze combinatie heeft in het verleden meermaals gefungeerd als een vroege waarschuwing voor veranderingen in het marktsentiment. De recente verzwakking verdient daarom aandacht.

Hierboven zie je de weekgrafiek van de AUD/JPY met Heiken-Ashi kaarsen. Wij zijn net uit het stijgende regressie-kanaal gevallen dat sinds begin 2025 was gevormd. Ik heb de onderste lijn van het regressie-kanaal groen gemaakt. Je ziet ook dat we heel ver verwijderd zijn van onze 50 MA (aqua) en 200 MA (onderste rode) lijnen.

7. Ook de IPO-markt begint af te koelen

Enkele lezers vroegen mijn mening over de recente IPO van SpaceX.

Het bedrijf beschikt zonder twijfel over indrukwekkende technologie en een sterke positie binnen de ruimtevaartsector. Maar een fundamentele waardering is voorlopig onmogelijk. Vorig jaar werd nog 7 miljard verlies gemaakt.

Bovendien tonen de koersschommelingen sinds de introductie aan dat het aandeel momenteel sterk wordt gestuurd door verwachtingen en sentiment. Vanuit technisch oogpunt zie ik dan ook geen enkele reden om hier een positie te nemen.

Vandaag raakte bovendien bekend dat OpenAI zijn beursplannen mogelijk uitstelt tot 2027. Of dat rechtstreeks met SpaceX te maken heeft, valt moeilijk te zeggen, maar het illustreert wel dat bedrijven mogelijk minder vertrouwen hebben in het huidige klimaat voor nieuwe beursintroducties. Ook dat beschouw ik als een signaal dat het enthousiasme begint af te koelen.

Waar zie ik kansen?

Ondanks mijn voorzichtige houding blijf ik positief over bepaalde sectoren op langere termijn.

Voorzichtig zijn betekent echter niet dat er nergens kansen liggen.

Vooral energie blijft mijn aandacht trekken. Olie, aardgas en uranium beschikken over sterke fundamentele argumenten. De wereldwijde energievraag blijft stijgen, terwijl het aanbod in verschillende segmenten sterk onder druk staat.

Bovendien zijn er tientallen jaren te weinig investeringen in deze sectoren gebeurd. Dan spreken we nog niet over het Midden-Oosten.

Ook koper blijft interessant door de combinatie van elektrificatie, digitalisering en de groei van AI-infrastructuur.

Als de edelmetalen omhoog uitbreken, uit hun dalende regressie-kanalen, dan ben ik ook hier koper.

Ik koop dus niet op mijn veronderstellingen. Ik wacht op bevestiging dat deze markten daadwerkelijk een nieuwe opwaartse trend inzetten.

Conclusie

De belangrijkste reden voor mijn voorzichtigheid is niet alleen de geopolitieke onzekerheid of de ontwikkelingen binnen AI. Wat mij vooral opvalt, is dat steeds meer technische indicatoren en markten tegelijkertijd waarschuwingssignalen geven.

Misschien krijg ik ongelijk.

Misschien breken de aandelenmarkten binnenkort opnieuw uit naar nieuwe hoogtepunten.

Maar als trader probeer ik nooit gelijk te krijgen. Ik probeer het risico te beheersen.

Ik hoef niet te voorspellen wat de markt zal doen. Ik hoef alleen te reageren wanneer de markt haar richting kiest. Uiteindelijk heeft de markt altijd gelijk.

Een prettig weekend,

Eddy

Sinds vorige vrijdag wordt opnieuw gesproken over een historische vredesdeal tussen de Verenigde Staten en Iran. Het is ondertussen ongeveer de veertigste keer dat een dergelijke deal door Trump wordt aangekondigd en vandaag zou ze dan eindelijk worden ondertekend.

Ondanks deze voortdurende stroom aan aankondigingen en politieke communicatie reageerden de markten opnieuw onmiddellijk vorige vrijdag.

Olie daalde, aandelen stegen.

Goud en zilver herstelden van hun eerdere bloedbad, maar moeten eerst nog een belangrijke weerstandlijn doorbreken eer ik terug koper zal worden. Bitcoin blijft voorlopig hangen onder een belangrijke lange termijn weerstand.

Voorlopig blijf ik echter bijzonder sceptisch over de vooruitzichten op echte vrede. Daarom behoud ik mijn posities: short op de S&P 500, long op de VIX (de fear index) en long op olie. Al deze posities staan voorlopig nog licht in winst.

Ik vermoed dat er de komende maanden nog mooie kansen zullen ontstaan, zeker in goud, zilver en mijnaandelen. Anderzijds zou deze correctie in de edelmetalen nog geruime tijd kunnen aanhouden.

Wanneer aandelenmarkten onder druk komen te staan, wordt vaak alles verkocht. Net dan ontstaan soms de interessantste koopkansen.

Allereerst wil ik benadrukken dat alles wat volgt mijn persoonlijke analyse is. Ik kan volledig verkeerd zijn. Uiteindelijk zullen de markten bepalen wie gelijk heeft. Mijn taak is niet om de toekomst te voorspellen, maar om scenario’s te identificeren en vervolgens te reageren op wat de markt daadwerkelijk doet.

Opnieuw veel hoop, maar weinig kans op succes

Voor het eerst kwamen er enkele voorzichtige signalen uit Teheran dat een akkoord mogelijk was. Maar vandaag zondag, nauwelijks enkele dagen later werden de gesprekken opnieuw opgeschort. Dat versterkt alleen maar mijn overtuiging dat een echte vredesdeal nog ver weg is.

Zelfs indien uiteindelijk een echte vrede wordt bereikt — iets wat ik oprecht hoop — zal het maanden duren voordat de economische gevolgen van de voorbije periode volledig zijn weggewerkt. Verstoringen in energiebevoorrading, logistiek en infrastructuur verdwijnen immers niet van de ene dag op de andere.

Ik heb het hier al verschillende keren geschreven: een echte vredesdeal is volgens mij niet voor morgen. Daarvoor liggen de standpunten nog veel te ver uit elkaar. Vooral Israël lijkt van oordeel dat “de job nog niet af is”.

En precies daarom leg ik zoveel nadruk op deze oorlog.

Voor mij gaat dit niet alleen over geopolitiek of de nieuwe machtsverhoudingen die momenteel ontstaan. Het gaat vooral over de inflatoire gevolgen en de impact daarvan op het rentebeleid van centrale banken.

De inflatiecijfers uit de Verenigde Staten kwamen opnieuw hoger uit dan verwacht. De CPI steeg ondertussen naar 4,2%. Dit was de derde opeenvolgende maand waarin de inflatie verder opliep. Dat betekent dat de Federal Reserve steeds minder ruimte krijgt om de rente te verlagen.

Volgens veel economen en mediacommentatoren is deze inflatie tijdelijk. Dat argument hoorde ik echter ook tijdens de vorige inflatiegolf. Jarenlang werd herhaald dat de prijsstijgingen van voorbijgaande aard waren, tot de Federal Reserve uiteindelijk zelf moest toegeven dat die inschatting fout was.

Ook in Europa zien we een vergelijkbare situatie. De inflatie liep op tot 3,2%, terwijl de energie-inflatie uitkwam op 10,9%.

Dat laatste is belangrijk. Als enkel olie duurder wordt, kan een centrale bank dat soms nog negeren. Maar wanneer hogere energieprijzen beginnen door te sijpelen naar transport, diensten en andere prijzen, wordt dat veel moeilijker.

Op 11 juni verhoogde de ECB voor het eerst sinds 2023 opnieuw de rente met 0,25 procentpunt en trok ze tegelijkertijd haar inflatieverwachtingen op.

Met andere woorden: ook de ECB gelooft niet langer dat dit slechts een tijdelijke opstoot is.

De ECB lijkt daarmee steeds dichter aan te leunen bij het scenario waar ik hier al maanden voor waarschuw: energie-inflatie blijkt opnieuw veel hardnekkiger dan de meeste beleidsmakers hadden gehoopt.

Tekorten in juli en een oliemarkt die steeds moeilijker te lezen wordt

Volgens verschillende olie-analisten en CEO’s van grote oliebedrijven zouden we binnen enkele weken de eerste echte tekorten kunnen beginnen voelen.

Ik verwacht daarom dat de olieprijzen opnieuw zullen stijgen, of op zijn minst hoog zullen blijven. Indien dat gebeurt, dreigt de inflatie veel hardnekkiger te worden dan velen vandaag verwachten.

Tegelijk klinkt vanuit de oliemarkt steeds vaker frustratie.

Verschillende traders geven aan dat hun werk bijna onmogelijk is geworden. Telkens wanneer olie stijgt, verschijnt er een grote verkoper die agressief short gaat. Kort daarna volgt vaak een nieuwe verklaring of boodschap vanuit Washington dat een akkoord nabij is, waarna de olieprijs opnieuw daalt.

Of dat toeval is, laat ik aan u over.

Feit is dat de markt vandaag meer gestuurd lijkt te worden door politieke communicatie dan door fundamentele vraag en aanbod.

Waarom is dit allemaal belangrijk?

Omdat de komende jaren ongeziene hoeveelheden kapitaal nodig zullen zijn.

En wanneer inflatie hoog blijft, blijven ook de rentevoeten hoger. Dat maakt kapitaal duurder.

En daarmee kom ik bij een tweede ontwikkeling die volgens mij veel te weinig aandacht krijgt.

De verborgen schulden achter de AI-boom

Deze week verscheen een opvallend rapport van Goldman Sachs.

Volgens de bank kunnen de investeringen in AI-infrastructuur tegen 2027 oplopen tot meer dan 1.100 miljard dollar per jaar. Dat geld gaat naar datacenters, chips, energievoorziening en de volledige infrastructuur die nodig is om artificiële intelligentie verder uit te bouwen.

Het meest opmerkelijke onderdeel van het rapport was echter niet de omvang van de investeringen, maar de financiering ervan.

Volgens Goldman Sachs zit er naar schatting ongeveer 1.800 miljard dollar aan toekomstige verplichtingen verborgen buiten de officiële balansen van AI-bedrijven.

Het gaat om leasecontracten, lange termijn overeenkomsten en andere financiële verplichtingen die technisch en boekhoudkundig gezien geen klassieke schulden zijn, maar uiteindelijk wel betaald moeten worden.

Zolang de inkomsten uit AI snel blijven groeien, vormt dat geen probleem. Daarom wordt het belangrijk om de prijzen van de AI aandelen goed in de gaten te houden. Die zullen een eerste indicatie geven van de werkelijkheid.

Wanneer de opbrengsten achterblijven bij de verwachtingen, ontstaat een veel moeilijkere vraag:

Wie zal al deze investeringen financieren?

Die vraag wordt nog belangrijker wanneer we kijken naar de grote IPO-golf die op de financiële markten afkomt.

Een nieuwe IPO-golf. Hebben we dan niets geleerd van 2021?

Tot aan de pandemie haalde de Amerikaanse IPO-markt gemiddeld ongeveer 30 miljard dollar per jaar op.

Eind 2020 en gedurende 2021 leidde de SPAC-hausse ertoe dat honderden bedrijven via een SPAC (Special Purpose Acquisition Company) naar de beurs konden trekken en beleggers er massaal geld in stopten.

In totaal werd er toen ongeveer 317 miljard dollar opgehaald via beursintroducties.

Tijdens die SPAC-gekte gebeurde het volgende:

• Er was enorm veel goedkoop geld door de lage rente.

• Beleggers waren wanhopig op zoek naar rendement.

• Bekende namen zoals Richard Branson, Chamath Palihapitiya en Bill Ackman promootten SPAC’s.

• Bedrijven met weinig omzet maar grootse toekomstbeloften kregen torenhoge waarderingen.

Bekende voorbeelden waren Virgin Galactic, Nikola Corporation en Lucid Motors.

Het leek toen alsof iedereen rijk kon worden door simpelweg in de volgende SPAC te stappen.

Maar toen de rente begon te stijgen, veranderde alles.

De liquiditeit droogde op.

Toekomstige winsten werden minder waard.

En de meeste SPAC-aandelen verloren uiteindelijk tussen 70% en 90% van hun waarde.

Veel analisten zien vandaag, net als ik, opvallende parallellen tussen de SPAC-hausse van 2021 en de huidige AI-hausse.

Ook toen leek kapitaal onbeperkt beschikbaar omdat er massaal geld werd gecreëerd. Ook toen werd vooral gekeken naar toekomstige beloftes.

Het verschil is dat AI vandaag een veel grotere economische impact heeft.

Maar de fundamentele vraag blijft dezelfde:

Zullen de uiteindelijke opbrengsten de huidige waarderingen rechtvaardigen?

SpaceX, OpenAI en Anthropic

SpaceX trok vorige vrijdag naar de beurs en haalde daarbij een recordbedrag op. Ook OpenAI, Anthropic en mogelijk Stripe worden steeds vaker genoemd als volgende beurskandidaten.

We spreken opnieuw over enorme bedragen.

Vrijwel niemand betwist dat dit uitzonderlijke bedrijven zijn.

Maar uitzonderlijke bedrijven zijn niet noodzakelijk uitzonderlijke beleggingen.

Voor deze beursintroducties zullen enorme hoeveelheden kapitaal nodig zijn.

Dat geld verschijnt niet zomaar uit het niets.

Institutionele beleggers die willen deelnemen, zullen bestaande posities moeten verkopen. Particuliere beleggers zullen spaargeld aanspreken of andere beleggingen liquideren. Zelfs indexfondsen zullen uiteindelijk verplicht worden aandelen van deze bedrijven aan te kopen zodra ze worden opgenomen in belangrijke indexen.

Met andere woorden: een groot deel van het geld dat naar deze IPO’s stroomt, zal afkomstig zijn uit bestaande beleggingen.

En daar wordt de rode draad van dit verhaal zichtbaar.

Een oorlog die inflatie hoog houdt.

Een centrale bank die daardoor weinig of geen ruimte heeft om de rente te verlagen — integendeel.

Een AI-sector die honderden miljarden dollars aan investeringen vereist.

En tegelijk enkele van de grootste beursintroducties uit de moderne geschiedenis.

Al deze ontwikkelingen concurreren uiteindelijk om hetzelfde schaarse goed:

Kapitaal. Liquiditeit.

Misschien blijkt dit uiteindelijk geen probleem te zijn.

Misschien groeit de wereldeconomie snel genoeg om alles te absorberen.

Maar toch stel ik mij vragen wanneer een privébedrijf jarenlang niet beschikbaar was voor het grote publiek en vervolgens plots zegt:

“Nu mag iedereen meedoen.”

Dan stel ik mezelf altijd dezelfde vraag.

Niet:

“Is dit een geweldig bedrijf?”

Maar:

“Waarom precies nu?”

En misschien nog belangrijker:

Als iedereen tegelijkertijd enthousiast wordt gemaakt voor dezelfde drie IPO’s, wie verkoopt er dan aan wie?

Nog een gezellige zondagavond,

Eddy

De ene kijkt naar AI. De andere naar de staatsschuld.

Nog iemand anders focust op de oorlog in het Midden-Oosten.

Maar wat als het echte verhaal niet één van die ontwikkelingen is?

Wat als het belangrijkste economische verhaal van de komende jaren precies de botsing tussen al deze krachten wordt?

Want terwijl de wereld gefascineerd kijkt naar de opkomst van artificiële intelligentie, bouwen zich onder de oppervlakte vier enorme spanningen op:

• een historische schuldenberg;

• een ongeziene technologische revolutie;

• een groeiende strijd om kapitaal;

• en een dreigende energieschok.

Samen zullen ze de wereldeconomie fundamenteel veranderen.

De schuldenberg blijft groeien

De Verenigde Staten hebben vandaag de hoogste overheidsschuld uit hun geschiedenis. Maar Europa, de UK en Japan staan er niet veel beter voor.

Vrijwel alle grote westerse economieën kampen met dezelfde structurele uitdagingen: vergrijzing, stijgende pensioenuitgaven, hogere gezondheidskosten en een economische groei die onvoldoende lijkt om al die verplichtingen te dragen.

Dan hebben we het nog niet over de enorm stijgende defensiebudgetten die men overal absoluut nodig acht.

Het gevolg is eenvoudig. Overheden blijven lenen.

En de rentelasten op die schulden stijgen steeds verder.

Jarenlang was dat geen probleem omdat de rente extreem laag stond. Vandaag ligt dat anders.

Steeds meer belastinggeld gaat niet naar investeringen, infrastructuur of onderwijs, maar naar defensie en het betalen van rente op schulden uit het verleden.

Dat maakt het systeem steeds kwetsbaarder.

Dan verschijnt AI

Op hetzelfde moment vindt een technologische revolutie plaats.

AI heeft het potentieel om productiviteit op een schaal te verhogen die we sinds de industriële revolutie niet meer hebben gezien.

Voor bedrijven klinkt dat fantastisch.

Minder personeel. Lagere kosten. Hogere winstmarges.

Maar wat goed is voor individuele bedrijven, is niet noodzakelijk goed voor een economie die afhankelijk is van looninkomsten, belastingen en kredietgroei.

Wanneer één werknemer dankzij AI het werk van meerdere mensen kan uitvoeren, stijgt de efficiëntie.

Maar wat gebeurt er met de werknemers die overbodig worden?

Minder werkgelegenheid betekent minder belastinginkomsten.

Minder consumptie betekent minder economische activiteit.

Meer druk op sociale voorzieningen betekent hogere overheidsuitgaven.

Voor zwaar schuldbeladen overheden is dat geen comfortabel vooruitzicht.

Dat is de paradox van AI.

Wat op bedrijfsniveau positief is, kan op macroniveau onverwachte spanningen creëren.

De verborgen kost van AI

Er is nog iets waar opvallend weinig aandacht voor bestaat.

AI is niet alleen een softwareverhaal. Het is vooral een infrastructuurverhaal.

Datacenters moeten worden gebouwd. Miljoenen chips moeten worden geproduceerd.

Elektriciteitsnetwerken moeten worden uitgebreid.

Nieuwe energiecapaciteit moet worden ontwikkeld.

Dat vraagt gigantische investeringen.

Veel beleggers behandelen AI alsof het gratis groei creëert.

Maar de realiteit is dat iemand die groei moet financieren.

En daar begint een nieuw probleem.

Iedereen heeft geld nodig

Overheden hebben geld nodig om hun tekorten te financieren.

Bedrijven hebben geld nodig om te investeren.

AI-bedrijven hebben geld nodig om datacenters te bouwen.

Nieuwe beursintroducties vragen miljarden aan vers kapitaal.

Private-equityfondsen zoeken liquiditeit terwijl sommige fondsen de uitstroom van kapitaal al hebben moeten beperken.

Vastgoed moet worden geherfinancierd.

Iedereen vist in dezelfde vijver.

Kapitaal is niet onbeperkt.

En wanneer steeds meer partijen tegelijk financiering zoeken, ontstaat er concurrentie om liquiditeit.

Dat is precies waarom markten vandaag steeds gevoeliger lijken te reageren.

Niet noodzakelijk omdat de economie morgen instort.

Maar omdat het financiële systeem steeds afhankelijker wordt van een voortdurende toestroom van nieuw kapitaal.

Wanneer die geldstroom vertraagt, komen waarderingen onder druk.

Dat hebben we doorheen de financiële geschiedenis keer op keer gezien.

Liquiditeit lijkt overvloedig aanwezig...

Tot ze plots verdwijnt.

Alsof dat niet genoeg is: energie

En dan is er nog het Midden-Oosten.

De spanningen in de regio blijven hoog en een duurzame oplossing lijkt voorlopig ver weg.

Uiteindelijk draait het daarbij om één cruciale factor: energie.

De wereldeconomie blijft afhankelijk van stabiele olie- en gasstromen uit het Midden-Oosten. Elke verstoring van die toevoer kan de energieprijzen fors hoger duwen.

Wat mij de afgelopen weken vooral heeft verbaasd, is hoe rustig de oliemarkt is gebleven.

President Trump blijft benadrukken dat een diplomatieke oplossing mogelijk blijft en voorlopig lijkt de markt hem het voordeel van de twijfel te geven.

Toch krijg ik steeds meer de indruk dat we ons tijdens de laatste weken in een afwachtende fase bevonden.

Geen van de betrokken partijen lijkt vandaag voluit te willen escaleren, maar tegelijk zie ik weinig signalen dat een definitieve oplossing werkelijk dichtbij is.

Integendeel.

De retoriek wordt harder.

De militaire druk neemt toe.

En de risico’s voor de energievoorziening blijven aanwezig.

De wereld beschikt voorlopig nog over olievoorraden, maar de buffer slinkt.

Dat is belangrijk.

Want wanneer energieprijzen stijgen, stijgen uiteindelijk ook transportkosten, productiekosten en voedselprijzen.

Inflatie volgt meestal vanzelf.

En precies daar ontstaat een opmerkelijke tegenstelling.

AI werkt op lange termijn mogelijk deflatoir doordat het productiviteit verhoogt en kosten verlaagt.

Een energieschok doet exact het tegenovergestelde.

Ze werkt inflatoir.

Met andere woorden: de wereldeconomie kan de komende jaren tegelijk geconfronteerd worden met krachtige deflatoire én inflatoire krachten.

De moeilijke keuze van centrale banken

Dat brengt ons bij de centrale vraag.

Hoe reageren centrale banken wanneer deze krachten botsen?

Wat gebeurt er wanneer AI banen verdringt, economische groei vertraagt en belastinginkomsten onder druk zet?

Maar tegelijk energieprijzen stijgen en overheden en AI bedrijven steeds meer schulden moeten financieren?

Dat is geen omgeving waarvoor economische handboeken veel antwoorden bieden.

Toch leert de geschiedenis ons één belangrijke les.

Wanneer overheden en centrale banken moeten kiezen tussen een schuldencrisis en extra geldcreatie, kiezen ze uiteindelijk steeds voor geldcreatie.

Schulden zijn vandaag simpelweg te groot geworden om een langdurige deflatoire periode te kunnen verdragen.

De grote verschuiving

Misschien is dat de belangrijkste conclusie.

De komende jaren zullen waarschijnlijk niet draaien rond één enkel thema.

Niet rond AI.

Niet rond schulden.

Niet rond olie.

Niet rond rente.

Maar rond de wisselwerking tussen al die krachten.

De wereld komt in een periode terecht waarin schulden, technologie, liquiditeit en geopolitiek elkaar voortdurend zullen beïnvloeden.

Dat maakt de toekomst onzekerder. Maar het creëert ook kansen.

Want rijkdom verdwijnt zelden. Ze verplaatst zich.

En tijdens grote economische omslagpunten verschuift kapitaal veel sneller dan de meeste mensen verwachten.

De traders en beleggers die de komende jaren succesvol zullen zijn, zijn waarschijnlijk niet degenen die zich blindstaren op één trend.

Maar degenen die begrijpen hoe al deze krachten samen de wereld en het financiële landschap zullen hertekenen.

Na een kwartaal van bijna onafgebroken stijgingen in chip- en geheugenaandelen, vooral gedreven door massale aankopen van call-opties, eindigde deze week met een pijnlijke herinnering dat positionering en zelfgenoegzaamheid nog altijd een belangrijke rol spelen op de financiële markten.

Stijgende koersen trokken steeds meer kopers aan, wat op zijn beurt opnieuw voor hogere koersen zorgde. Uiteindelijk waren veel aandelen volledig losgekoppeld geraakt van hun fundamentele waardering.

Deze week ging bijna alles in de uitverkoop: staatsobligaties, goud, koper, agrarische grondstoffen, Bitcoin en uiteindelijk ook aandelen.

Zoals zo vaak was de aandelenmarkt de laatste die doorhad wat er aan het gebeuren was.

De waarschuwing uit Zuid-Korea

De KOSPI, de Korea Composite Stock Index, kende net als de Amerikaanse Nasdaq en de S&P 500 een indrukwekkende stijging sinds eind maart. Ook daar werd de klim grotendeels gedragen door chip- en geheugenaandelen.

Wat interessant is, is dat de Koreaanse beurs ongeveer zeven uur vóór de Amerikaanse markten sluit. Daardoor kreeg ik als het ware een vroege blik op wat later mogelijk in de Verenigde Staten zou gebeuren.

Hierboven zie je de dag-grafiek van de Kospi. Op woensdag werd een belangrijke top gevormd. Donderdag verscheen een doji-candle, een candle waarbij openings- en slotkoers vrijwel gelijk zijn. Dat wijst vaak op twijfel bij beleggers.

Vrijdag volgde vervolgens de bevestiging. De KOSPI opende met een gap naar beneden en bleef bijna de hele handelsdag verder dalen. Uiteindelijk sloot de index 5,54% lager.

Dat was een belangrijke waarschuwing.

Niet alleen aandelen begonnen te dalen

Eind vorige week had ik al enkele opmerkingen gemaakt over belangrijke aandelen zoals GOOGL en NVDA. Deze week zag ik steeds meer markten verzwakken.

Agrarische grondstoffen, olie, goud, zilver, koper en ook Bitcoin begonnen terrein te verliezen. Vooral Bitcoin kreeg zware klappen en zakte zelfs onder een belangrijke langetermijntrendlijn, die nu als weerstand fungeert.

Hieronder zie je de weekgrafiek van Bitcoin, waar de koers momenteel steun probeert te vinden rond het 200-weeks voortschrijdend gemiddelde.

Het begon steeds meer te lijken op een brede liquiditeitsuitverkoop. Alleen de aandelenmarkten hielden aanvankelijk nog relatief goed stand.

Om die reden had ik al mijn openstaande posities afgesloten. Sommige leverden een kleine winst op, andere een beperkt verlies.

Ook mijn posities in Light Crude Oil, Gasoline en Diesel werden gesloten toen die markten begonnen te verzwakken.

De VIX gaf eveneens een waarschuwing

Daarnaast viel mij op dat de VIX was teruggevallen naar een belangrijke langetermijn-steunlijn.

De VIX wordt ook wel de angstindex genoemd. Hij meet de volatiliteit die beleggers verwachten voor de Amerikaanse aandelenmarkt gedurende de komende dertig dagen.

Heel eenvoudig samengevat:

• Een lage VIX (onder 20) wijst op rust en zelfvertrouwen bij beleggers.

• Een hoge VIX (boven 30) wijst op onzekerheid en grotere verwachte koersschommelingen.

De VIX voorspelt niet of aandelen zullen stijgen of dalen, maar wel hoeveel beweging beleggers verwachten.

Omdat de VIX ver teruggevallen was tot een belangrijke steunzone rond 16,60 punten, verwachtte ik een herstelbeweging omhoog. Dat zou automatisch betekenen dat de verwachte volatiliteit opnieuw zou toenemen.

Zoals trouwe lezers ondertussen weten, ben ik in grote lijnen een contrarian. Wanneer vrijwel iedereen overtuigd raakt dat de markt alleen nog maar kan stijgen, begin ik juist voorzichtig te worden en zoek ik mogelijkheden in de andere richting.

Dat sluit ook aan bij het concept van de “extended move” waarover ik eerder schreef.

De logica daarachter is eenvoudig: wanneer iedereen al gekocht heeft, blijven er nog maar weinig nieuwe kopers over. Op dat moment kunnen relatief beperkte verkopen voldoende zijn om het evenwicht te doen kantelen.

Mijn positie in de VIX

Op mijn VIX-grafiek had ik een dalend regressiekanaal getekend. Mijn plan was om long te gaan zodra deze naar boven uit zou breken.

Vrijdag in de late namiddag vond die uitbraak plaats. Kort daarvoor had ik al een positie ingenomen omdat de signalen uit de KOSPI, de Nasdaq en verschillende andere markten mij voldoende hadden overtuigd dat de kans op hogere volatiliteit aanzienlijk was toegenomen.

Ik vertel mijn leerlingen vaak dat alles met elkaar verbonden is. Dat klinkt voor sommigen verrassend, maar na meer dan veertig jaar actief te zijn op de wereldmarkten heb ik dat keer op keer bevestigd gezien.

Hierboven zie je de 4 uren grafiek van de VIX.

De groene stippellijn toont waar ik mijn positie opende. De rode stippellijn geeft mijn stop-loss aan. Op dit moment staat de positie mooi in de winst.

Waarom ik koos voor een shortpositie in de S&P 500

Ik twijfelde nog tussen een shortpositie op de Nasdaq of op de S&P 500.

Omdat de Nasdaq op dat moment al een grotere correctie had doorgemaakt, koos ik uiteindelijk voor de S&P 500.

Hieronder zie je de dag-grafiek van de S&P 500. De groene stippenlijn met rood pijltje geeft aan waar ik mijn short positie nam.

Slotbeschouwing

Ik zou nog verschillende pagina’s kunnen vullen over wat er momenteel gebeurt op de financiële markten en op geopolitiek vlak. Ook daar zijn de ontwikkelingen bijzonder interessant.

Maar dat bewaren we voor een volgende editie.

Misschien vraag je je af hoe je als particuliere belegger voordeel kunt halen uit dergelijke bewegingen.

Het antwoord is eenvoudig: door te leren kijken naar wat de markt je vertelt, in plaats van naar wat de media achteraf verklaren.

De signalen die ik hierboven bespreek — de KOSPI, Bitcoin, grondstoffen, de VIX en de indexen — zijn geen toeval. Het zijn puzzelstukken die samen een verhaal vertellen. Wanneer je leert begrijpen hoe die markten met elkaar verbonden zijn, kan je niet alleen risico’s beter beheersen, maar ook kansen herkennen die de meeste beleggers pas zien wanneer de beweging al grotendeels voorbij is.

Dat is precies wat ik mijn leerlingen probeer bij te brengen. Niet voorspellen wat de markt zal doen, maar leren interpreteren wat de markt op dit moment vertelt.

Wil je ook leren hoe je dergelijke signalen kunt herkennen en gebruiken in je eigen beleggingen of trading? Neem dan gerust contact. Ik deel graag hoe ik na meer dan veertig jaar ervaring naar de markten kijk.

Geniet nog van deze zondag,

Eddy

Zoals Loïc al heeft uitgelegd, hebben we Trend Trading Compass opgedeeld in twee duidelijke secties. Zo kun je makkelijker volgen welke onderwerpen jou het meest interesseren.

• Aandelen & Marktanalyses (Loïc Verbinnen)

• Macro, Futures & Grondstoffen (Eddy Verbinnen)

Trend Trading Compass blijft één geheel. We splitsen onze content niet op, maar organiseren ze op een logischere manier zodat iedere lezer sneller vindt waar hij naar op zoek is.

Wat vind je in de sectie Macro, Futures & Grondstoffen?

Deze sectie is bedoeld voor beleggers en traders die verder willen kijken dan individuele aandelen en willen begrijpen hoe de grote financiële markten met elkaar verbonden zijn.

Mijn focus ligt op macro-economie, futures, grondstoffen, obligaties en valuta. Ik analyseer hoe rente, inflatie, geopolitieke ontwikkelingen, energieprijzen en economische gebeurtenissen invloed hebben op de financiële markten. Vaak beginnen grote trends namelijk niet bij een aandeel, maar bij veranderingen in de wereldeconomie.

Mijn handelsaanpak is gebaseerd op trend- en momentumstrategieën. Ik probeer niet te voorspellen wat de markt zal doen, maar wacht tot de prijs bevestigt dat een nieuwe trend zich ontwikkelt. Pas dan neem ik een positie.

Na meer dan veertig jaar ervaring heb ik geleerd dat succesvol traden niet draait om voorspellingen of spectaculaire rendementen. Het draait om discipline, objectieve regels en vooral goed risicobeheer. Dat is zonder twijfel de belangrijkste les die ik doorheen mijn carrière heb geleerd en die ik ook wil doorgeven.

Wat kun je concreet verwachten?

Binnen deze sectie publiceer ik regelmatig:

Abonneer nu

Eerst begrijpen, daarna handelen

Bij ons draait het niet om koop- of verkooptips. Tegen de tijd dat een nieuwsbrief wordt gepubliceerd, is het ideale instapmoment vaak al voorbij.

Mijn doel is daarom niet om je te vertellen wat je moet kopen of verkopen, maar om je te leren zelfstandig de markten te analyseren en weloverwogen beslissingen te nemen. Wanneer je begrijpt hoe markten functioneren en hoe je risico beheerst, bouw je een veel sterkere basis op dan wanneer je enkel signalen volgt.

Wil je dieper gaan?

Naast de nieuwsbrieven hebben we ook gespecialiseerde opleidingen ontwikkeld voor wie zich verder wil verdiepen.

• Een opleiding rond aandelen en trend-momentum beleggen.

• Een opleiding rond futures, forex, grondstoffen en macro-analyse.

Deze opleidingen vormen een logische volgende stap voor iedereen die zijn kennis verder wil uitbreiden en zelfstandig betere beslissingen wil leren nemen.

Ik kijk ernaar uit om mijn inzichten, analyses en jarenlange ervaring met jullie te delen en jullie te helpen de financiële markten beter te begrijpen.

“Je had toch nog een shortpositie in EURNOK? Wat is daarmee gebeurd?” merkte een wakkere leerling op.

Terecht, want de afloop van die positie was ik gisteren volledig vergeten te vermelden.

Zoals jullie zich misschien herinneren, had ik al twee shortposities in EURNOK lopen: een eerste geopend op 1 april en een tweede op 9 april. Op 18 mei voegde ik daar zelfs nog een derde short positie aan toe.

Gisteren besloot ik ze alle drie te sluiten nadat de koers de bovenkant van het regressiekanaal doorbrak. Op de eerste twee maakte ik een mooie winst. De derde positie leverde geen winst op, maar ook geen verlies.

Hieronder zie je de vieruursgrafiek van EURNOK. De kleine rode pijltjes geven de shortposities aan. Het blauwe pijltje helemaal rechts markeert het moment waarop ik de posities terugkocht, dus afsloot.

Ik beschouwde deze trade als een alternatieve manier om long olie te zitten, maar dan met minder risico op plotse koersschokken veroorzaakt door een nieuwe tweet of uitspraak van Trump.

Staatsobligaties

Hieronder zie je de weekgrafiek van de Euro Bund.

Ik wees jullie enkele weken geleden al op een zeer belangrijke lange termijn trendlijn (1) die neerwaarts werd doorbroken. Dat was geen goed nieuws voor Europa, want obligatieprijzen dalen wanneer de rente oploopt.

Ik schreef eerder al dat de markt voor staatsobligaties de moeder van alle markten is. Mocht die ooit stoppen met functioneren, dan ontstaat er grote chaos, omdat vadertje staat ervan afhankelijk is voor zijn financiering. Geen geld, geen pensioenen, geen zorgverlening, ...

Na de doorbraak van de steunlijn werd al snel een bodem gevormd, zichtbaar als de korte groene steunlijn helemaal rechts onderaan de grafiek. Drie weken geleden werd ook deze steun neerwaarts doorbroken (2). Op dat moment gaf ik aan dat dit een bijzonder zorgwekkend signaal was en dat ik een mogelijke interventie van de ECB verwachtte.

Tegelijkertijd bereikte de koers ook de onderkant van een regressiekanaal dat al actief was sinds eind 2023. Vanaf die steunlijn volgde een krachtige opvering.

Was dit het gevolg van een interventie? Ik heb daar geen bewijs voor gevonden. Of bewijst technische analyse opnieuw haar waarde?

Dat laat ik aan jullie oordeel over.

Wat we wel weten, is dat trendlijn 1 nu waarschijnlijk als weerstand zal fungeren. Indien die weerstand wordt doorbroken, wacht hogerop nog een tweede belangrijke langetermijnweerstand rond lijn 4.

Amerikaanse staatsobligaties

Een gelijkaardig scenario speelde zich af bij de Amerikaanse tienjarige staatsobligatie.

In onderstaande weekgrafiek zie je hoe een zeer zwakke obligatieveiling — met opvallend weinig kopers — de koers onder een belangrijke lange termijn trendlijn duwde.

Even leek de obligatiemarkt in paniek te raken. Beleggers gingen er echter opnieuw van uit dat de Federal Reserve een verdere ontsporing van de obligatiemarkt niet zou toelaten. Of was er ook hier sprake van een interventie door de Fed?

Hoe dan ook keerde de rust relatief snel terug toen de rente begon te dalen en de obligatieprijzen opnieuw stegen.

De komende weken worden cruciaal. Als zowel de Europese als de Amerikaanse obligatiemarkt erin slagen hun belangrijkste weerstandsniveaus opnieuw te doorbreken, kan de recente stress tijdelijk van de baan zijn. Mislukt dat, dan dreigt de druk op de rente opnieuw toe te nemen, met gevolgen voor vrijwel alle financiële markten.

Hogere rentes in combinatie met stijgende olieprijzen zijn als kryptoniet voor de markten. Tot op heden lijken de Amerikanen de olieprijs goed onder controle te houden. Voornamelijk met tweets van Trump.

De situatie rond de Straat van Hormuz zal daarbij van groot belang zijn. Indien er geen oplossing wordt gevonden, lijkt een nieuwe inflatiegolf vrijwel onvermijdelijk. Hogere energieprijzen zouden dan opnieuw voor opwaartse druk op de rente zorgen.

Zoals jullie ondertussen weten, acht ik de kans op een snelle oplossing tussen Iran en Israël eerder klein. De recente gebeurtenissen hebben die overtuiging alleen maar versterkt. Al blijft in de geopolitiek natuurlijk niets onmogelijk.

Korte enquête voor onze lezers

We hebben hier af en toe discussies over welke onderwerpen onze lezers en volgers het meest interesseren. Daarom zouden we graag jullie mening kennen via deze korte enquête.

Wat vinden jullie het meest interessant?

1. Artikels waarin ik uitleg hoe ik handel.

2. Artikels over geopolitiek en de invloed ervan op de financiële markten.

3. Video’s die uitsluitend over handelen op de markten gaan.

4. Video’s waarin ik mijn dagelijkse handel bespreek en die combineer met geopolitieke ontwikkelingen die onze posities beïnvloeden.

Meerdere antwoorden zijn mogelijk.

Stuur jullie antwoorden gerust naar Eddy@trendtradingcompass.com.

Onder alle inzendingen verloten we één winnaar. Die krijgt recht op één uur privébegeleiding, naar keuze met Loïc of met mij.

Alvast bedankt voor jullie feedback!

Met vriendelijke groet,

Eddy

Ondanks de aanhoudende spanningen met Iran, de onzekerheid rond de Straat van Hormuz en de voortdurende aanvallen op Russische energie-infrastructuur, bleven aandelen stijgen en bleven olieprijzen verrassend zwak.

Het is opnieuw een les die ik al tientallen jaren ken, maar die de markt mij blijft herhalen: als trader is het gevaarlijk om verliefd te worden op je eigen analyse. De markt heeft geen enkele verplichting om jouw gelijk te bevestigen.

Laten we eens kijken naar de belangrijkste markten.

1. Olie en gas

De markt heeft dus altijd gelijk en voorlopig heeft zij mijn visie op olie nog niet bevestigd.

Terwijl ik hogere prijzen verwachtte, bleven olieprijzen dalen tot afgelopen weekend. Nochtans zijn er voldoende redenen om het tegenovergestelde te verwachten. De CEO van Chevron, Mike Wirth, vertelde onlangs bij Bloomberg dat hij denkt dat het conflict met Iran uiteindelijk zal worden opgelost, maar hij waarschuwde tegelijk voor mogelijke tekorten tijdens de zomermaanden als dat niet gebeurt.

Daarbovenop blijven de aanvallen op Russische raffinaderijen aanhouden, wat de wereldwijde energiemarkt verder onder druk zet.

Zelfs mijn longpositie in de XLE, de ETF van Amerikaanse energiebedrijven, staat voorlopig licht in het rood. De markt geeft mij dus nog steeds geen gelijk.

Toch besloot ik deze ochtend opnieuw een longpositie te openen in Light Crude Oil nadat de prijs opwaarts uit een dalend regressiekanaal brak. Voorlopig levert die positie een kleine winst op.

Dag-grafiek van Light Crude Oil. Je ziet ook nog mijn vorige long positie van vorige week, die ik snel diende te sluiten naar aanleiding van de “einde oorlog tweet” van Trump.

Vanmiddag nam ik een gelijkaardige positie in Gasoline, al staat die voorlopig nog onder druk. Ook Diesel brak vannacht uit, maar daar wacht ik nog even mee totdat Gasoline overtuigender presteert.

Natural Gas brak eind vorige week al uit, maar die beweging heb ik gemist. Ik wacht daarom op een terugval voordat ik ook daar opnieuw een longpositie overweeg.

2. Aandelen en indexen

Wat mij misschien nog het meest verbaast, is hoe weinig de aandelenmarkten zich lijken aan te trekken van de geopolitieke onzekerheid.

De Straat van Hormuz blijft een risicofactor, onderhandelingen met Iran lijken vastgelopen en steeds meer economische analyses waarschuwen voor mogelijke tekorten in grondstoffen en industrieproducten.

Toch blijven zowel de Nasdaq als de S&P 500 stijgen en maakten ze beiden zelfs een “extended move” in de week en maandgrafieken.

Maandgrafiek van de Nasdaq met een duidelijke extended move uit het maandelijks regressiekanaal sinds 2013.

Ik heb deze laatste rally volledig gemist omdat ik eenvoudigweg niet geloofde in de stijging. Dat is pijnlijk, maar tegelijk een waardevolle herinnering aan een fundamentele waarheid van trading:

Overtuigingen betalen geen rekeningen. Prijzen wel.

Dat is ook een van de eerste lessen die ik probeer mee te geven. Luister minder naar voorspellingen, meningen en nieuwsverhalen. Luister naar wat de markt zelf doet.

Onlangs hoorde ik de bekende traders Jason Shapiro en Matt Caruso zeggen dat onze hersenen eigenlijk niet gemaakt zijn om te traden. Ik kan hen moeilijk ongelijk geven. We blijven dezelfde fouten maken, hoe lang we ook actief zijn.

Gelukkig hebben we af en toe ook gelijk, en vaak volstaat één goede positie om een reeks kleinere fouten meer dan goed te maken.

Voor ons waren goud en zilver eerder dit jaar zulke voorbeelden.

En gelukkig heeft mijn zoon Loïc die les goed begrepen. Terwijl ik mij vooral bezighoud met macro-economische ontwikkelingen en grondstoffen, blijft hij met veel discipline mooie resultaten neerzetten via zijn aandelensysteem.

Een blik op enkele belangrijke aandelen

Google was tot voor kort een van de sterkste aandelen in de markt. De extended move waarover ik eerder schreef lijkt echter stilaan ten einde te komen.

Apple brak opwaarts uit zijn stijgend regressiekanaal en bevindt zich eveneens in een extended move.

Nvidia brak recent neerwaarts uit zijn stijgende dagkanaal, maar herstelde bijzonder krachtig. Het aandeel zou nog enige tijd kunnen stijgen voordat de bovenzijde van het stijgende weekkanaal wordt bereikt.

Meta brak neerwaarts uit zijn stijgende weekkanaal, wat aandacht verdient.

Tesla kende een moeilijke periode sinds eind vorig jaar, maar presteert sinds april opnieuw beter. De slotkoers van vandaag kan belangrijk worden, aangezien het aandeel flirt met de onderzijde van zijn stijgend regressiekanaal.

Microsoft zag er sinds oktober technisch zwak uit en vormde toen een potentieel gevaarlijke dubbele top. Vorige vrijdag brak het aandeel echter door een belangrijke dalende trendlijn. Mogelijk wordt hier de basis gelegd voor een nieuwe stijgingsfase, al gaat het momenteel bijzonder snel.

Ook buiten de Verenigde Staten zien we interessante verschillen.

De Euro Stoxx 50 slaagde er voorlopig niet in een nieuwe top neer te zetten. De Franse CAC 40 oogt zelfs rationeler en lijkt weerstand te ondervinden aan een belangrijke weerstandslijn die teruggaat tot februari.

3. Koper, goud en zilver

Ik opende vandaag een nieuwe longpositie in koper.

Net als bij olie zie ik ook hier een risico op toekomstige tekorten. Bovendien zag ik een opwaartse uitbraak in de daggrafiek, wat voor mij voldoende aanleiding was om opnieuw positie te kiezen.

Goud, zilver en de GDX (de ETF van goudmijnbedrijven) bewegen voorlopig zijwaarts. Zolang er geen duidelijke richting zichtbaar wordt, blijf ik liever aan de zijlijn.

4. Bitcoin en Ethereum

Twee weken geleden schreef ik dat Bitcoin zich in een stijgend regressiekanaal op de weekgrafiek bevond. Omdat de koers zich dicht bij de bovenkant van dat kanaal bevond, wilde ik wachten op een correctie voordat ik opnieuw long zou gaan.

Die correctie kwam er sneller en harder dan verwacht.

Bitcoin brak ondertussen neerwaarts uit zijn stijgende regressiekanaal en is technisch opnieuw een kandidaat voor shortposities geworden. Momenteel lijkt de koers zich nabij de onderzijde van een nieuw dalend dagkanaal te bevinden, waardoor ik nog even afwacht voordat ik eventueel een shortpositie inneem.

Alleen een herstel terug binnen het oorspronkelijke stijgende regressiekanaal zou dat scenario ongeldig maken. Op dit moment acht ik die kans eerder beperkt.

Voor lange termijn beleggers ziet het plaatje er daardoor minder aantrekkelijk uit dan enkele weken geleden. Een belangrijke steunzone bevindt zich rond 65.000 dollar (de felle groen lijn onderaan).

Ook Ethereum toont een vergelijkbaar technisch beeld. De koers blijft zwak en beweegt mee met de neerwaartse druk die we momenteel bij Bitcoin zien. Voor Ethereum zie ik een belangrijke langetermijnsteun rond 1.600 dollar.

Tot slot

Ik had jullie een bespreking beloofd van de bekende traders Jason Shapiro en Matt Caruso.

Dat artikel staat nog steeds op mijn planning en ik hoop het later deze week af te werken en door te sturen.

Tot dan wens ik iedereen succesvolle trades, maar vooral voldoende discipline om naar de markt te luisteren wanneer die iets anders vertelt dan wij zelf willen horen.

Een vriendelijke groet,

Eddy

Ook vandaag worden we dagelijks overspoeld met aankondigingen van gigantische investeringen in artificiële intelligentie. Achter die indrukwekkende cijfers schuilt echter een complex systeem van wederzijdse financiering, cloud contracten en boekhoudkundige waarderingen dat volgens critici steeds meer losstaat van de echte economische waarde creatie.

Afgelopen weekend publiceerde Bull Theory een scherpe analyse waarin werd gesteld dat “de volledige AI-boom mogelijk gebouwd is op nepinkomsten.” Die uitspraak klinkt extreem, maar de onderliggende mechanismen verdienen wel degelijk aandacht.

Volgens recente bedrijfsdocumenten vertegenwoordigen OpenAI en Anthropic samen meer dan de helft van de toekomstige cloudprojecten in de orderboeken van Microsoft, Oracle, Google en Amazon.

Critici noemen dit een vorm van “circulaire omzetcreatie”. Het mechanisme werkt als volgt: een techgigant investeert miljarden in een AI-startup, maar koppelt daar tegelijk een verplichting aan vast om dat geld opnieuw uit te geven aan cloud infrastructuur van dezelfde investeerder. Het geld maakt dus in zekere zin een rondreis.

Het bekendste voorbeeld is de relatie tussen Microsoft en OpenAI. Microsoft investeerde naar schatting 13 miljard dollar in OpenAI, grotendeels via cloudcredits voor het gebruik van Azure-servers. OpenAI gebruikte die infrastructuur om zijn modellen te trainen, waarna Microsoft diezelfde uitgaven kon registreren als nieuwe cloudomzet.

Met andere woorden: het bedrijf investeert in een klant die vervolgens verplicht wordt om de investering opnieuw bij dezelfde leverancier uit te geven. Juridisch is dat perfect legaal, maar economisch roept het vragen op over hoeveel van die groei echt is.

Dat verklaart ook waarom de operationele kosten van sommige AI-bedrijven zo explosief stijgen. OpenAI zou inmiddels jaarlijks tientallen miljarden dollars spenderen aan rekenkracht, terwijl de werkelijke omzet daar nog ver onder ligt. Het bedrijf blijft daardoor afhankelijk van voortdurende externe financiering.

Bij Anthropic zien we een vergelijkbaar patroon. Het bedrijf investeerde in korte tijd miljarden dollars in Amazon Web Services, waardoor ook Amazon Web Services enorme cloudinkomsten kon rapporteren.

Daarnaast ontstaat er een tweede effect: papieren winsten. Wanneer een AI-startup in een nieuwe financieringsronde hoger wordt gewaardeerd, mogen investeerders die stijging opnemen als winst op hun balans — ook al werd er geen echte cash verdiend.

Zo rapporteerde Alphabet in het eerste kwartaal van 2026 recordwinsten, maar bijna de helft daarvan bestond uit een herwaardering van de investering in Anthropic. Ook Amazon rapporteerde miljardenwinsten die grotendeels voortkwamen uit dezelfde papieren waarderingen, terwijl de vrije kasstroom tegelijkertijd sterk terugviel door de gigantische kosten voor nieuwe datacenters.

Dat maakt de situatie kwetsbaar. Verschillende technologiebedrijven zijn vandaag extreem afhankelijk geworden van slechts enkele AI-startups. Wanneer één van die spelers zou vertragen of instorten, kan dat een domino-effect veroorzaken in de hele technologiesector.

De vergelijking met de dotcomcrash van 2001 wordt daardoor steeds vaker gemaakt. Destijds wisselden telecombedrijven zoals Global Crossing en Qwest netwerkcapaciteit met elkaar uit om kunstmatige omzetgroei te creëren. Uiteindelijk bleken veel van die inkomsten grotendeels fictief. Qwest moest miljarden dollars aan omzet schrappen en Global Crossing ging failliet.

Het grote verschil is dat de huidige AI-constructies grotendeels legaal zijn binnen de bestaande boekhoudregels. Maar legaal betekent niet noodzakelijk gezond.

Twee billboards in New York vatten het AI-tijdperk samen

Die onzekerheid over AI beperkt zich niet tot financiële markten. Ze leeft ook maatschappelijk, cultureel en moreel.

Onlangs verschenen in New York City twee opvallende billboards die samen het volledige AI-debat lijken samen te vatten.

Het eerste billboard kwam van Artisan en toonde een perfect gegenereerd AI-gezicht met de provocerende slogan: “Stop met het aannemen van mensen.”

De boodschap was duidelijk: AI-werknemers zouden goedkoper, efficiënter en betrouwbaarder zijn dan menselijke werknemers. Geen ziektedagen, geen vakanties, geen emoties. Wat verkocht wordt, is niet enkel technologie, maar het idee van een economie zonder menselijke afhankelijkheid.

Daartegenover stond een tweede billboard van Replacement.AI. Dat billboard gebruikte satire om kritiek te leveren op de manier waarop AI-bedrijven creatieve werken gebruiken om hun modellen te trainen.

Op hun website bedanken ze ironisch kunstenaars, schrijvers, muzikanten en journalisten “voor het gratis doneren van hun levenswerk aan AI.” De boodschap klinkt absurd, maar raakt een reële juridische en ethische discussie.

Zelfs OpenAI gaf eerder toe dat het “praktisch onmogelijk” zou zijn om geavanceerde AI-modellen te trainen zonder gebruik te maken van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Ondertussen lopen er tientallen rechtszaken tegen AI-bedrijven.

Getty Images klaagde AI-ontwikkelaars aan wegens het ongeoorloofd kopiëren van miljoenen beelden. The New York Times spande een rechtszaak aan tegen OpenAI. Ook Universal Music Group beschuldigde Anthropic ervan muziekcatalogi zonder toestemming te gebruiken voor AI-training.

Het juridische systeem probeert nog altijd te bepalen waar de grens ligt tussen “leren van data” en “stelen van creatief werk”.

De economische paradox van AI

Ondertussen blijven de voorspellingen over werkgelegenheid elkaar tegenspreken.

Goldman Sachs voorspelt dat AI wereldwijd honderden miljoenen banen kan vervangen. Het World Economic Forum verwacht dat tegen 2030 miljoenen jobs verdwijnen, maar dat nieuwe functies dat gedeeltelijk zullen compenseren.

Tegelijk waarschuwt Dario Amodei dat AI vooral instapfuncties op kantoor zwaar kan treffen. Aan de andere kant beweert Jensen Huang dat hogere productiviteit uiteindelijk net méér werk zal creëren.

De realiteit vandaag is dubbel. Technologiebedrijven investeren agressief in AI, maar schrappen tegelijk duizenden jobs. Amazon, Microsoft en Salesforce voerden de voorbije jaren allemaal stevige ontslagrondes door, deels onder het argument van automatisering en efficiëntie.

En dat leidt tot misschien wel de belangrijkste vraag van allemaal:

Als AI uiteindelijk grote delen van menselijke arbeid vervangt, wie blijft er dan nog over om te consumeren?

Onze economie draait grotendeels op consumptie. Mensen werken, verdienen loon en geven dat geld opnieuw uit aan producten en diensten. Maar een AI-model koopt geen auto, gaat niet op restaurant en sluit geen hypotheek af.

Wanneer bedrijven massaal automatiseren om loonkosten te besparen, riskeren ze tegelijk hun eigen klantenbasis uit te hollen. Dat is de fundamentele paradox van volledige automatisering: een economie kan niet blijven groeien als steeds minder mensen koopkracht hebben.

Mijn mening

Voor de grap vroeg ik over dit alles de mening aan ChatGPT. Dit was het antwoord:

Persoonlijk denk ik niet dat AI “waardeloos” is of zomaar zal verdwijnen. De technologie is reëel en zal ongetwijfeld een enorme impact hebben op wetenschap, geneeskunde, softwareontwikkeling, onderwijs en productiviteit. AI is geen fictie zoals sommige dotcom bedrijven dat waren.

Maar ik denk wél dat er momenteel een gigantische financiële overdrijving plaatsvindt. Veel waarderingen lijken gebaseerd op verwachtingen van toekomstige dominantie, niet op huidige winstgevendheid. Dat maakt de sector kwetsbaar voor een correctie zodra investeerders beginnen te eisen dat AI-bedrijven ook effectieve winsten genereren.

Daarnaast onderschatten we volgens mij het maatschappelijke aspect. Technologie wordt vaak voorgesteld alsof efficiëntie automatisch vooruitgang betekent. Maar een samenleving draait niet alleen op efficiëntie. Mensen hebben werk, betekenis, creativiteit en koopkracht nodig om een economie én een samenleving stabiel te houden.

De grootste fout zou zijn om AI uitsluitend te bekijken als een manier om mensen goedkoper te vervangen. Als dat het dominante model wordt, creëren we misschien technologisch indrukwekkende bedrijven, maar tegelijk ook een economisch systeem dat zijn eigen fundament ondergraaft.

AI kan een revolutie worden. Maar revoluties creëren altijd winnaars én verliezers. De echte vraag is niet of AI krachtig genoeg wordt. De echte vraag is of onze economie, wetgeving en samenleving snel genoeg kunnen evolueren om ermee om te gaan.

Een prettige maandagavond,

Eddy

“We are very close to a deal with Iran.”

“The Strait of Hormuz will reopen soon.”

En meteen draaien de markten weer.

Het resultaat voor mij persoonlijk: een week met verlies. Gelukkig bleven die verliezen beperkt dankzij korte stops en strikt risicobeheer.

De dag-grafiek van de USATecJuni26 futures liet nochtans een duidelijke neerwaartse uitbraak zien uit het regressiekanaal dat sinds eind maart standhield. Ik nam daarom een shortpositie in, die mooi op winst stond… tot Trump opnieuw tussenbeide kwam met zijn uitspraken.

Wat mij steeds meer opvalt, is hoe snel Westerse media dergelijke berichten overnemen, terwijl officiële ontkenningen vanuit Iran amper aandacht krijgen of sterk afgezwakt worden weergegeven. Daardoor ontstaat een beeld dat vaak weinig overeenkomt met wat er diplomatiek werkelijk speelt.

Volgens diplomatieke bronnen uit het Midden-Oosten zou zaterdagavond volgend voorstel op tafel hebben gelegen — weliswaar nog zonder officiële bevestiging:

• Een einde aan de regionale conflicten, inclusief het conflict tussen Israël en Hezbollah in Libanon

• Het vrijgeven van miljarden dollars aan bevroren Iraanse tegoeden

• Het stopzetten van de Amerikaanse blokkade rond de Straat van Hormuz

• Heropening van de zeestraat onder Iraans beheer

• Een terugtrekking van Amerikaanse troepen uit het Midden-Oosten en sluiting van militaire basissen

• Een termijn van 30 dagen om een oplossing te vinden voor het dossier rond verrijkt uranium. Deze termijn kan worden verlengd indien nodig.

Dat laatste punt zou bijzonder gevoelig liggen. Iran zou voorgesteld hebben om het verrijkt uranium tijdelijk onder Russisch toezicht te plaatsen. Volgens verschillende bronnen stond Trump daar aanvankelijk positief tegenover, maar zou hij later van positie veranderd zijn na overleg met Netanyahu.

Als dit effectief het voorstel is, dan zou Trump dit ongetwijfeld presenteren als een historische overwinning. Maar de vraag blijft natuurlijk: zal Israël hiermee akkoord gaan?

De gebeurtenissen van vannacht tonen alvast hoe fragiel de situatie blijft. Israël voerde opnieuw raketaanvallen uit op Gaza, wat de hoop op een snelle de-escalatie meteen opnieuw onder druk zet.

Begrijp me niet verkeerd: ik hoop oprecht dat Trump de waarheid spreekt en dat er effectief een akkoord komt waardoor de Straat van Hormuz opnieuw opent en de spanningen afnemen. Dat zou positief zijn voor zowel de regio als de wereldeconomie.

Maar voorlopig lijkt het eerder wensdenken dan een voldongen feit.

Ondertussen waarschuwen steeds meer strategen voor een historische bubbel

Michael Hartnett, Chief Investment Strategist bij Bank of America, noemt de huidige marktomgeving ondertussen “de grootste zeepbel sinds de spoorwegbubbel”.

In zijn recente analyse legt hij uitgebreid uit waarom hij denkt dat de markten zich in een gevaarlijke eindfase bevinden.

Hij herhaalde dat stijgende rentes steeds de voorbodes zijn van grote financiële problemen.

Hieronder slechts enkele van zijn gebruikte indicators.

Hij wijst erop dat obligaties en aandelen op aanvaringskoers liggen.

Toch stelt hij dat er volgens hem nog twee zaken moeten gebeuren vóór een echte grote verkoopgolf start:

1. Eerst moeten er nog enkele historische IPO’s plaatsvinden

2. De inflatie (CPI) moet opnieuw richting 4 à 5% stijgen, waarna de FED opnieuw gedwongen zal worden om het beleid te verstrakken en mogelijk extra renteverhogingen aan te kondigen

Met andere woorden: volgens Hartnett kan deze marktirrationaliteit nog langer doorgaan dan veel mensen verwachten.

Wat nu?

De komende dagen wil ik een uitgebreider artikel publiceren over mogelijke opportuniteiten in deze markten. Want zelfs in moeilijke of gevaarlijke marktomstandigheden blijven er kansen bestaan — als je weet waar je moet kijken.

Daarnaast volgde ik recent ook een bijzonder interessante discussie tussen drie zeer succesvolle traders. Hun visie op risico, timing en psychologie vond ik extreem waardevol, en daar wil ik binnenkort dieper op ingaan.

Geniet ondertussen van het prachtige weer op deze zondag.

Eddy

De regering-Trump manoeuvreert ondertussen wanhopig om de vraag naar Amerikaanse staatsobligaties overeind te houden. Zoals ik al vaker schreef: deze markt vormt de absolute steunpilaar van ons huidige financiële systeem, dat gebouwd is op de Amerikaanse dollar als wereldreservemunt.

Ondanks alle geopolitieke spanningen verloopt nog steeds ongeveer 60% van de wereldhandel in USD. De reserves van vrijwel alle centrale banken bestaan grotendeels uit Amerikaanse staatsobligaties en dollars.

Het is daarom ook voor Europa en de rest van de wereld van cruciaal belang dat de Amerikaanse overheid zichzelf kan blijven financieren. Een implosie van de obligatiemarkt moet koste wat kost vermeden worden.

Maar precies daar neemt de stress vandaag toe. En stress ontstaat meestal niet in gezonde markten, maar in markten die onder zware spanning staan.

Financiële crisissen beginnen bovendien zelden in de aandelenmarkten. Ze ontstaan meestal eerst in kredietmarkten, rentemarkten of financieringsmarkten, voordat de schok uiteindelijk overslaat naar aandelen.

De obligatiemarkt is aanzienlijk groter dan de aandelenmarkt en veel minder gevoelig voor speculatieve verhalen. Obligatiebeleggers kijken vooral naar inflatie, begrotingstekorten, economische groei en de werkelijke prijs van geld.

Wanneer rentes in zo’n korte tijd agressief stijgen, verslechteren de financiële omstandigheden vrijwel onmiddellijk.

Hypotheekrentes blijven hoog. De financieringskosten voor bedrijven lopen op. Herfinanciering wordt duurder. Waarderingsmodellen worden minder vergevingsgezind.

En vooral: hoe hoger de obligatierentes stijgen, hoe moeilijker het wordt om nog rationeel extreem hoge waarderingen te betalen voor speculatieve groeiaandelen die een bijna perfecte toekomst inprijzen.

Binnen de financiële wereld wordt een rente van 5% op dertigjarige Amerikaanse staatsobligaties vaak beschouwd als de “Maginotlinie”.

De Maginot Line was het enorme verdedigingssysteem dat Frankrijk in de jaren dertig bouwde langs de grens met Duitsland: een symbolische rode lijn die nooit overschreden mocht worden.

En precies die grens kwam vrijdag gevaarlijk dichtbij.

Michael Hartnett, hoofdstrateeg bij Bank of America, ging ervan uit dat Trump en Bessent de “Maginotlinie” van 5% op dertigjarige Amerikaanse staatsobligaties succesvol zouden verdedigen.

Maar Hartnett waarschuwde ook expliciet voor het scenario waarin die grens toch zou breken.

Volgens hem eindigen financiële booms en bubbels vrijwel altijd op dezelfde manier: met een explosieve stijging van de obligatierentes.

Hij verwijst daarbij naar historische voorbeelden:

• Japanse staatsobligaties stegen met 230 basispunten in 1989,

• Amerikaanse staatsobligaties met 260 basispunten in 1999,

• Chinese staatsobligaties met 150 basispunten in 2007.

Volgens Hartnett is dat het moment waarop — in zijn woorden — “de deur naar de ondergang opengaat”.

En precies daar wringt vandaag het schoentje.

Vorige vrijdag slaagde de dertigjarige Amerikaanse obligatie er niet alleen niet in om onder de symbolische grens van 5% te blijven; de rente sloot uiteindelijk 11 basispunten bóven de “Maginotlinie”.

Nog belangrijker: de markt staat nu op het punt om een meerjarige weerstandslijn te doorbreken — een technisch signaal dat door veel professionele beleggers als bijzonder gevaarlijk wordt beschouwd.

Natuurlijk bestaat nog steeds de mogelijkheid dat deze weerstandslijnen standhouden. En ik verwacht eerlijk gezegd dat de regering-Trump alles in het werk zal stellen om die niveaus te verdedigen.

Want zodra de obligatiemarkt het vertrouwen verliest, ontstaan er problemen die veel groter zijn dan een gewone beurscorrectie.

Bij de tienjarige Amerikaanse staatsobligatie — de rente waar ik zelf veel op handel — ziet het plaatje er zelfs nog verontrustender uit.

Daar werd vrijdag bij het slot een belangrijke weerstandslijn, die al sinds 2023 standhield, effectief doorbroken.

Dat lijkt misschien technisch detailwerk voor traders, maar zulke bewegingen zijn belangrijker dan veel mensen beseffen. De tienjaarsrente vormt namelijk de referentie voor zowat het volledige financiële systeem: hypotheken, bedrijfsleningen, aandelenwaarderingen en zelfs overheidsschulden worden er rechtstreeks door beïnvloed.

Hieronder zie je de weekgrafiek van de tienjarige Amerikaanse staatsobligatie, vanaf begin 2021 tot vandaag — een grafiek die ik eerder al met jullie deelde.

Vrijdag werd daarbij een belangrijke steunlijn (groen) neerwaarts doorbroken.

Technisch gezien is dat geen onbelangrijk detail. Wanneer zulke langdurige steunlijnen breken, betekent dat meestal dat de verkoopdruk structureel toeneemt en dat de markt een nieuw, hoger renteregime begint in te prijzen.

Ik tekende daarnaast ook een tweede horizontale steunlijn, gebaseerd op het dieptepunt dat in 2023 werd gevormd. Die lijn komt overeen met een rente van ongeveer 5%.

En precies daar ligt vandaag het echte gevaar.

Want het openen van “de deur naar de ondergang” zou moeilijk te verantwoorden zijn in een markt waarin aandelenkoersen nog steeds rond recordniveaus noteren — in wat volgens mij stilaan een grotere zeepbel is dan zowel de Nifty Fifty-manie van de jaren zeventig als de Dotcom-bubbel van 2000.

Ondertussen blijft de inflatiedruk hardnekkig hoog.

De Amerikaanse producentenprijsindex (PPI) noteert rond 6%, terwijl de consumentenprijsindex (CPI) opnieuw richting 4% kruipt, gedreven door stijgende prijzen voor energie, elektriciteit, transport, goederen en huurprijzen.

Als het huidige tempo van maandelijkse prijsstijgingen aanhoudt, stevent de Amerikaanse CPI volgens verschillende modellen af op meer dan 5% tegen de tussentijdse verkiezingen.

En eerlijk gezegd zie ik, met de huidige spanningen in het Midden-Oosten, weinig kans op snel dalende energieprijzen. Eerder het tegenovergestelde.

Dat is cruciaal, omdat — zoals Bank of America-strateeg Michael Hartnett opmerkt — risicovolle activa historisch gezien bijzonder nerveus worden zodra de CPI boven 4% uitstijgt.

Volgens zijn analyse daalde de S&P 500 de voorbije honderd jaar gemiddeld met 4% in de drie maanden nadat de inflatie boven 4% uitkwam, en met ongeveer 7% binnen zes maanden.

Met andere woorden: stijgende rentes zijn gevaarlijk. Hoge inflatie is gevaarlijk. Maar de combinatie van beide vormt historisch gezien een bijzonder toxisch cocktail voor financiële markten.

Hartnett verwacht dan ook dat de capitulatie van bullish beleggers in aandelen en technologie de komende weken volledig zichtbaar zal worden. Volgens hem wordt begin juni mogelijk een logisch moment waarop grote spelers winst beginnen te nemen.

En toch lijken aandelenmarkten dit alles voorlopig volledig te negeren.

We zien vandaag een historische ontkoppeling tussen activaklassen: terwijl obligatierentes agressief stijgen en de obligatiemarkt zware stress signaleert, blijven aandelen handelen alsof ze zich in een volledig ander universum bevinden — voortgestuwd door de nieuwste technologische hypegolf.

Het epicentrum daarvan ligt volgens Hartnett bij de chipsector, en dan vooral bij geheugenchipfabrikanten.

De PHLX Semiconductor Sector Index noteert inmiddels ongeveer 62% boven zijn 200-daags gemiddelde — een extreme afwijking die historisch nauwelijks precedenten kent.

Volgens Hartnett zagen we vergelijkbare excessen enkel:

• op de Franse markt tijdens de Mississippi-zeepbel,

• en op de Nasdaq tijdens de piek van de Dotcom-bubbel in 2000.

Mijn hele betoog draait uiteindelijk om één centrale boodschap: de stress in de financiële markten neemt zichtbaar toe. En precies daarom denk ik dat vooral Buy & Hold-beleggers vandaag best extra voorzichtig zijn.

Ik geef meteen toe: voorlopig blijven de S&P 500 en de NASDAQ Composite gewoon verder stijgen. En jullie kennen ongetwijfeld het bekende beursgezegde:

“The market can stay irrational longer than you can stay solvent.”

Wie tegen een bubbel ingaat, kan lang gelijk hebben… en toch zwaar verliezen.

Mijn posities

Tot donderdag stond ik op weg naar een uitzonderlijk sterke week. Vrijwel alle posities evolueerden mooi in de juiste richting.

Maar plots draaide het marktsentiment volledig om.

Ik nam daarom winst op mijn zilverposities — gelukkig net op tijd. Mijn vermoeden is dat de stijging in zilver zó snel verliep dat interventies of agressieve winstnemingen bijna onvermijdelijk werden.

Daardoor kon ik nog mooie winsten veiligstellen.

Het saldo van mijn overige posities viel echter grotendeels terug naar beperkte winst.

Hieronder een overzicht van mijn huidige positieboek:

• Zilver/EUR long: donderdag afgesloten met hoge winst

• Zilver/USD long: donderdag afgesloten met mooie winst

• EURNOK short (omgekeerde longpositie in olie): winst blijft verder oplopen

• Energy Select Sector SPDR Fund long: mooie winst

• Natural Gas long: kleine winst

• VanEck Gold Miners ETF long: verlies, positie staat op het punt gesloten te worden

• Goud/EUR long: verlies, mogelijk snelle afsluiting

• Euro Stoxx 50 short: kleine winst

• CAC 40 short: gesloten zonder winst of verlies nadat de koers het dalende regressiekanaal verliet

• Corn long: mooie winst draaide donderdag plots om naar aanzienlijk verlies; positie blijft voorlopig open maar wordt maandag waarschijnlijk gesloten indien de markt niet snel herstelt

• Diesel long: mooie winst teruggevallen naar beperkte winst

• Brent-olie long: zeer mooie winst viel donderdag terug naar beperkte winst

Afgelopen donderdag was opnieuw een herinnering aan hoe snel markten vandaag kunnen draaien.

In periodes van hoge volatiliteit kunnen mooie winsten in enkele uren verdwijnen. Risicobeheer wordt dan belangrijker dan gelijk krijgen.

Maak er ondanks alle regen toch een fijne zondag van.
Eddy

De “Thucydides-val” (of Thucydides Trap) is een theorie die zegt:

Wanneer een opkomende grootmacht een bestaande dominante grootmacht begint uit te dagen, ontstaat er bijna automatisch spanning die meestal in oorlog eindigt.

De naam komt van de Griekse historicus Thucydides, die schreef over de oorlog tussen Athene en Sparta. Zijn beroemde analyse was:

“Het was de opkomst van Athene en de angst die dat in Sparta veroorzaakte, die oorlog onvermijdelijk maakte.”

Xi verwees daarmee impliciet naar:

• China = het opkomende Athene

• VS = het gevestigde Sparta

Dus toen Xi tegen Trump zei dat ze “niet in de Thucydides-val mogen stappen”, bedoelde hij in essentie: “Laat de rivaliteit tussen China en de VS niet ontsporen in een oorlog omdat Amerika bang wordt voor China’s opkomst.”

Dat was geen losse academische opmerking. Het was een zeer bewuste strategische boodschap.

Xi zei eigenlijk heel concreet

Probeer China niet te blokkeren uit angst of paranoia want dit kan gevaarlijk worden.

• Amerikaanse sancties,

• chiprestricties,

• militaire aanwezigheid rond Taiwan,

• bondgenootschappen in Azië,

• handelsoorlogen,

• en nu ook de blokkade van Chinese tankers aan de Straat van Hormuz

worden allemaal gezien als tekenen dat de VS China probeert in te dammen.

Taiwan was de echte onderliggende boodschap

Xi koppelde dit meteen aan Taiwan. Hij zei dat verkeerde stappen rond Taiwan tot conflict kunnen leiden. Taiwan is geen gewone diplomatieke kwestie voor China, maar een existentiële nationale kwestie.

Het feit dat hij het expliciet tegen Trump zei tijdens een topontmoeting betekent dat China de rivaliteit nu echt als historisch kantelpunt ziet.

Maar er zit ook de waarschuwing in dat China zijn opkomst niet zal stoppen. Dus het is tegelijk een oproep tot stabiliteit, én een signaal dat China verwacht dat de VS zich aanpast aan een nieuwe machtsbalans.

Xi gebruikte de term om de VS psychologisch voor te bereiden op een “G2-wereld”: een wereld waarin Amerika niet langer de enige dominante macht is.

Dat de militaire macht van Amerika limieten heeft werd de laatste maanden duidelijk aangetoond door Iran. De Amerikaanse basissen in verschillende landen in het Midden Oosten werden voor een groot deel vernietigd en de VS moest dit ondergaan.

Ook Taiwan heeft dit zeker gemerkt. Taiwan, China maar ook de VS begrijpen door dit alles dat de VS weinig zal kunnen doen tegenover China als er werkelijk een conflict uitbreekt over Taiwan.

Dertig Chinese supertankers konden gebruik maken van de Chinese summit om door de Straat van Hormuz te geraken.

Waarschijnlijk was het een teken van goodwill van de VS aan China?

Als je dit allemaal hoort en leest dan is het duidelijk dat iedereen, China, de VS en ook Iran, willen dat deze oorlog eindigt en de Straat van Hormuz terug kan worden geopend op één of andere manier.

Maar dan is er Israel.

Read more

Nog erger: achteraf blijkt vaak dat er met voorkennis grote posities werden ingenomen om maximaal te profiteren van die tweets. Nancy Pelosi haalde Pete Hegseth hierover onlangs nog stevig onder vuur:

Ik vrees echter dat binnen het huidige Amerikaanse regime zowat alles toegelaten lijkt. Wetten en regels lijken steeds minder gerespecteerd te worden, en ik vrees dat dit alleen maar erger zal worden.

De S&P 500 zette opnieuw een record neer en sloot af op 7419. Mijn positie werd uitgestopt om grotere schade te vermijden. Achteraf bekeken maakte ik hier als trader een grote fout: ik had long moeten zitten op de Amerikaanse beurs, maar ik geloofde niet in deze stijging. Het bevestigt nogmaals een belangrijke les: de markt heeft altijd gelijk. Neem nooit posities in tegen wat de markt je duidelijk laat zien.

Ook mijn posities in wheat (tarwe), diesel, Brent Oil en gasoline (benzine), die ik had ingenomen na duidelijke technische uitbraken, werden snel uitgestopt door nieuwe tweets van Trump. Gelukkig bleven de verliezen beperkt dankzij mijn stop-losses, die ik altijd onmiddellijk plaats zodra ik een positie open.

Met deze screenshot van de dag-grafiek van gasoline toon ik waarom ik opnieuw long ging in benzine. Er was een duidelijke uitbraak boven de groene horizontale weerstandslijn. Op dat moment ging ik long, aangeduid met het blauwe pijltje omhoog.

Vervolgens vormde zich een mooi stijgend regressiekanaal. Maar enkele dagen later kwam dus een tweet van Trump, waardoor de markt abrupt draaide. Mijn stop-loss had ik bewust net onder het stijgende regressiekanaal geplaatst, waardoor het verlies zeer beperkt bleef (rood pijltje).

Mijn posities in Natural Gas, Euro Stoxx 50 en Corn (maïs) lopen voorlopig nog, al staan ze momenteel licht in het verlies.

Gelukkig kon ik tegelijk mooie winsten realiseren op mijn EUR/NOK-positie en op nieuwe zilver/euro- en goud/euro-posities. Zoals ik eerder al uitlegde, is EUR/NOK eigenlijk een onrechtstreekse longpositie op olie.

Zowel zilver als goud braken recent bovendien opwaarts uit door belangrijke lange termijn-trendlijnen, wat technisch gezien een sterk positief signaal blijft.

Hierboven zie je mijn zilverpositie op de vier-urengrafiek met Heiken Ashi-candles. Het blauwe pijltje en de groene stippellijn tonen waar ik mijn longpositie heb ingenomen. De rode stippellijn geeft mijn stop-loss aan.

De groene lijnen zijn belangrijke lange termijn-trendlijnen. Momenteel bewegen we nog steeds binnen een mooi stijgend regressiekanaal, weergegeven door de drie stijgende rode lijnen. Wel verwacht ik dat we binnenkort weerstand zullen ondervinden aan de bovenste groene trendlijn, die overeenkomt met een vorige belangrijke top.

Hierboven zie je mijn twee shortposities in EUR/NOK op de dag-grafiek met Heiken Ashi-candles.

Bovenaan zie je de twee stop-lossniveaus. Die zal ik morgen samenvoegen en verder verlagen. We bevinden ons nog steeds duidelijk in een mooi dalend regressiekanaal.

Deze onrechtstreekse longpositie op olie heeft als voordeel dat Wall Street er nauwelijks aandacht aan besteedt, waardoor de tweets van Trump hier veel minder invloed hebben.

Ik hoop dat je hier opnieuw iets uit kon leren.

Wil jij ook leren hoe je kansen kan benutten op de financiële markten? Blijf dan niet eindeloos aan de zijlijn staan. Eén ding staat vast: geld op een bankrekening verliest jaar na jaar aan koopkracht, en dat proces dreigt alleen maar sneller te gaan.

Leer hoe je jezelf financieel sterker kan maken en hoe je marktkansen kan herkennen en benutten. Wacht niet tot het te laat is.

Een prettige zondagavond,
Eddy

Mijn zoon Loïc handelt voornamelijk in aandelen op de Amerikaanse beurzen, waarbij hij zowel long- als shortposities inneemt. Long gaan is voor de meeste mensen eenvoudig te begrijpen: je koopt een aandeel aan een lagere prijs om het later duurder te verkopen. Bij short gaan gebeurt het omgekeerde: je verkoopt eerst, met de bedoeling later goedkoper terug te kopen. In beide gevallen komt winst voort uit het prijsverschil.

In essentie ga je long wanneer je verwacht dat markten stijgen, en short wanneer je denkt dat ze zullen dalen. Loïc baseert zich daarbij op het handelssysteem van William O’Neil, later verder verfijnd door Mark Minervini. Wie jaar na jaar consistente resultaten wil behalen in aandelenhandel, vindt in deze methodologie volgens ons een van de meest robuuste systemen — iets wat ook bewezen werd door de prestaties van Minervini en zijn volgers.

Loïc analyseert de markten puur technisch. Zelf ga ik breder: naast technische analyse neem ik ook macro-economische en geopolitieke factoren in overweging. Toch handel ik pas wanneer de markt bevestigt dat mijn visie klopt — want uiteindelijk heeft de markt altijd het laatste woord.

Mijn activiteiten situeren zich in een veel bredere set van markten: staatsobligaties, goud, zilver, bitcoin, forex en grondstoffen zoals olie, granen, koffie en sojabonen. Aandelen handel ik eerder via indexen. Mijn aanpak steunt op klassieke tradingmethoden die al meer dan een eeuw worden toegepast en verfijnd. Technische analyse, historische patronen, steun- en weerstandsniveaus en regressiekanalen vormen daarbij de kern.

Wat ons bindt, is misschien nog belangrijker dan wat ons onderscheidt: een uiterst strikt risicobeheer. Uiteindelijk bepaalt dat of je als trader overleeft. Fouten maken hoort erbij, maar ze moeten klein blijven. Winsten daarentegen moeten de ruimte krijgen om te groeien.

Maar markten bestaan niet in een vacuüm. Wie vandaag handelt zonder begrip van de grote macro-economische context, mist een essentieel deel van het plaatje. We bevinden ons volgens mij op een historisch kantelpunt, zoals ook denkers als Ray Dalio en Jim Rogers al langer aangeven. We naderen het einde van een lange schulden­cyclus, waarin overheden voor een fundamentele keuze staan: beschermen ze hun obligatiemarkten of hun munt?

Staatsobligaties — en vooral Amerikaanse — vormen de ruggengraat van het wereldwijde financiële systeem. Historische studies, zoals beschreven in This Time is Different, tonen aan dat overheden in dergelijke situaties vrijwel altijd dezelfde keuze maken: ze ondersteunen hun obligatiemarkten en laten hun munt ontwaarden. Het gevolg is inflatie en een geleidelijke erosie van koopkracht.

Precies daarom ben ik al sinds het begin van deze eeuw een uitgesproken voorstander van goud en zilver als bescherming. Die strategie heeft zich doorheen de jaren ruimschoots bewezen. Wie investeerde in harde activa, zoals vastgoed, zag hetzelfde fenomeen: niet zozeer stijgende prijzen, maar een dalende waarde van geld.

De periode waarin we vandaag leven, wordt historisch vaak gekenmerkt door onrust en geopolitieke spanningen. Overheden lijken zich bewust van de problemen en reageren soms op manieren die eerder getuigen van paniek dan van strategie. Waar samenwerking ooit centraal stond, lijkt het nu steeds vaker ieder voor zich.

In de Verenigde Staten speelt dit zich onder meer af rond het beleid van Donald Trump, tegen de achtergrond van een exploderende staatsschuld, hoge tekorten en oplopende rentelasten. Dat zijn geen tijdelijke problemen, maar structurele onevenwichten.

Tegelijk lopen de spanningen wereldwijd op, met het Midden-Oosten als een van de belangrijkste brandpunten. Zelfs wanneer conflicten tijdelijk lijken te de-escaleren, blijven de economische gevolgen — zoals verstoringen in energievoorziening — voelbaar en leiden ze vaak tot hogere prijzen.

Japan koos jaren geleden al voor het ondersteunen van zijn obligatiemarkt, met een verzwakkende munt tot gevolg. Europa staat voor gelijkaardige uitdagingen, ook daar zijn er grote problemen. De vraag is of een oorlogseconomie die problemen zal oplossen?

In Europa lijkt in ieder geval weinig ruimte te bestaan voor diplomatieke oplossingen. Opmerkelijk genoeg was Bart De Wever een van de weinige stemmen die suggereerde dat dialoog met Rusland noodzakelijk is. Die oproep werd echter snel afgezwakt.

Nochtans blijven de Russen herhalen dat ze bereid zijn tot onderhandelingen en dat hun standpunt — al sinds 2012 — onveranderd is: verdere uitbreiding van de NAVO en mogelijke kernwapens aan hun grenzen vormen voor hen een existentiële dreiging en daardoor niet aanvaardbaar.

Toch blijft de dominante lijn binnen Europa eerder confronterend. Zo stelde Kaja Kallas recent nog dat Rusland meer onder druk moet worden gezet om toe te geven. De vraag is in hoeverre die strategie, die al jaren wordt gevolgd, ooit tot een ander resultaat zal leiden.

De geschiedenis leert dat een oorlogseconomie zelden zonder gevolgen blijft. Zoals Edward Bernays (aanzien als de vader van propaganda) ooit stelde: wat vaak genoeg wordt herhaald, wordt uiteindelijk als waarheid aanvaard.

Dat maakt dat ik persoonlijk met enige bezorgdheid naar de toekomst kijk — zeker voor jongere generaties — mochten deze spanningen verder escaleren.

Maar los van die bredere context blijven wij doen wat we altijd doen: de markten lezen en handelen wanneer kansen zich aandienen.

Afgelopen vrijdag ging ik opnieuw short op de S&P 500 en de Euro Stoxx 50 aandelen indexen. De Amerikaanse markt draaide echter in de laatste uren omhoog na het zoveelste bericht van Trump dat Iran wil onderhandelen. De markten blijven hem geloven?

Daarnaast nam ik een longpositie in gasoline, die voorlopig goed presteert. Mijn longpositie in light crude oil werd (door het bericht van Trump) gelukkig zonder verlies afgesloten via een strakke stop-loss onder mijn regressiekanaal.

In Amerikaanse staatsobligaties en Europese Bunds ging ik short, al blijven die posities voorlopig relatief rustig. In corn ging ik long na een opwaartse uitbraak door een lange-termijn trendlijn — een positie die momenteel goed rendeert.

Hierboven zie je de weekgrafiek in Corn met de uitbraak boven de lange termijn groen lijn.

Vorige week ging ik ook short in EUR/NOK, wat in feite neerkomt op een indirecte longpositie in olie. Ook die positie ontwikkelt zich positief en reageert veel minder op de berichten van Trump. Voor goud, zilver en bitcoin blijf ik voorlopig nog afwachten op duidelijkere signalen.

Uiteindelijk geldt één regel, ongeacht alle meningen en analyses: de markt heeft altijd gelijk — en wij passen ons daaraan aan.

Het zijn symptomen van een land, de VS en een een volledig systeem dat onder druk staat.
En oplossingen tracht te vinden.

Dit gaat niet over Trump. Dit gaat over verval.

De focus op Donald Trump is misleidend.

Tarieven, druk op Venezuela, interesse in Groenland, escalatie rond Iran…
Dat zijn geen geïsoleerde beslissingen.

Dat zijn reflexen.

Reflexen van een grootmacht die:

• haar industriële basis ziet verzwakken

• gevangen zit in schulden

• haar dominantie voelt afnemen

Dat is geen kracht.
Dat is systeemstress.

De echte inzet: de dollar

Alles draait uiteindelijk rond één ding:

→ de dollar

Vandaag vertegenwoordigt de dollar nog steeds ongeveer:

• ~58% van de wereldwijde centrale bankreserves (IMF-data)

• het grootste deel van internationale handel

Maar dat aandeel daalt. Langzaam. Structureel.

En dat is waar het begint.

De petrodollar brokkelt af

Decennialang was de regel simpel:

→ olie = dollars

Maar dat verandert.

• Saoedi-Arabië flirt met alternatieve valuta

• BRICS-landen zoeken eigen systemen

• bilaterale handel groeit buiten het dollarsysteem

Vooral China duwt hier agressief op.

China:

• sluit energie-akkoorden buiten de dollar

• internationaliseert de yuan

• bouwt goudreserves op

En steeds vaker is de impliciete boodschap:

→ “Wij vertrouwen jullie systeem niet meer volledig.”

Iedereen heeft gezien wat er gebeurde met de dollar reserves van Rusland.

Dat is geen headline.
Dat is een breuklijn.

Grondstoffen zijn het nieuwe wapen

China controleert:

• ~70%+ van de productie van zeldzame aardmetalen

• een nog groter aandeel van de verwerking

Dat zijn geen nicheproducten.

Ze zitten in:

• batterijen

• halfgeleiders

• defensiesystemen

• energie-infrastructuur

Wanneer die stromen onder druk komen, vertraagt niet één sector.

→ Dan vertraagt de hele economie.

Dit is geen vrije markt meer

Wat we zien:

• handel → geopolitiek instrument

• valuta → machtsmiddel

• grondstoffen → strategische hefboom

Dit is geen globalisering.

Dit is fragmentatie.

Geldcreatie: de fundering van alles

https://fred.stlouisfed.org/series/M2SL

Sinds 2008 — en vooral 2020 — is de geldhoeveelheid geëxplodeerd.

Wat ooit lineair was, werd exponentieel.

Meer geld = minder waarde per eenheid.

Dat is geen mening.
Dat is wiskunde.

Goud zegt wat fiat niet kan zeggen

https://www.longtermtrends.net/gold-vs-money-supply/

Goud volgt op lange termijn één ding:

→ de ontwaarding van geld

Geen hype.
Geen narratief.

Gewoon realiteit.

Reële rente: waar alles samenkomt

https://ingoldwetrust.report/chart-gold-and-realyields/

Wanneer reële rente negatief is:

• cash verliest koopkracht

• obligaties falen

• goud stijgt

We zitten opnieuw in dat regime.

En dat is geen toeval.

Iran: de mogelijke katalysator

Ongeveer 20% van de wereldwijde oliehandel passeert door de Straat van Hormuz.

Als dat verstoord wordt zoals nu:

• energieprijzen schieten omhoog

• transportkosten volgen

• inflatie krijgt een tweede adem

Maar het stopt niet bij olie.

Het raakt:

• voedsel

• industrie

• logistiek

Olie is geen sector.

→ Het is de basislaag van de economie.

De markt ziet het nog niet

Voorlopig:

• aandelen blijven relatief stabiel

• volatiliteit blijft beperkt

• risico wordt onderprijsd

Dat is geen stabiliteit.

Dat is ontkenning.

Markten reageren zelden geleidelijk.
Ze reageren plots.

Timing: waarom het nog stil lijkt

De eerste fase is altijd misleidend:

• bestaande contracten lopen door

• tankers zijn nog onderweg

• voorraden dempen de schok

Maar dat effect is tijdelijk.

Wanneer nieuwe prijzen en tekorten doorwerken, verandert het tempo.

Niet lineair.

→ Maar schoksgewijs.

Centrale banken handelen al

Terwijl beleggers nog twijfelen, doen centrale banken iets opvallends:

→ ze kopen goud

Recordniveaus in recente jaren.

Niet uit nostalgie.
Maar uit voorzorg.

Omdat ze weten:

• dat valuta onder druk staan

• dat het systeem verschuift

• dat vertrouwen fragiel wordt

Crash of erosie?

Niemand weet exact hoe dit eindigt.

Het kan:

• een plotse correctie zijn

• een langere periode van erosie

• of een combinatie van beide

Maar één ding is duidelijk:

→ het huidige systeem wordt getest

En dat heeft altijd gevolgen.

De echte vraag voor beleggers

Niet:

• “Wat doet de markt morgen?”

Maar:

• “Wat gebeurt er met koopkracht over enkele jaren?”

Want daar zit het echte risico.

Conclusie: dit is geen ruis, dit is richting

Wat vandaag gebeurt:

• druk op de dollar

• fragmentatie van handel

• grondstoffen als wapen

• centrale banken die goud kopen

Dat zijn geen losse verhalen.

Dat is één beweging.

Van:

• vertrouwen → twijfel

• stabiliteit → fragiliteit

• globalisering → fragmentatie

En goud?

Dat is geen trade.

→ Dat is een signaal dat dit proces al bezig is.

Slot: onderschat dit niet

De markt denkt nog dat dit tijdelijk is.

Dat is het gevaar.

Want wanneer het besef komt dat dit structureel is,
zal de reactie niet netjes en geleidelijk zijn.

En tegen dan…

is positionering geen strategie meer.
Maar schadebeperking.

JD Vance heeft Islamabad verlaten. Geen verrassing. De standpunten lagen mijlenver uit elkaar.

Wat er deze week gebeurde, vat perfect samen waar we vandaag staan:

Trump: “Jullie beschaving zal eindigen als jullie vanavond niet akkoord gaan met mijn 15-puntenplan. Overgave zonder voorwaarden, of terug naar het stenen tijdperk.”
Iran: “Onmogelijk. Hier is ons 10-puntenplan.” (Het tegenovergestelde van Trumps voorstel.)
Trump: “Oké, we hebben een deal.”

En toch…

De Amerikaanse media — en een deel van de westerse pers — brachten het alsof vrede nabij is. Alsof Iran toegeeft. Alsof Trump opnieuw bewijst dat hij een meesterlijke dealmaker is.

De markten volgden blind:

• aandelen omhoog

• obligaties omhoog

• olie omlaag

Tot nu toe was dit vooral een speeltuin voor insider trading — voor wie op voorhand wist wat Trump zou tweeten.

De markt gelooft in een illusie

Mijn mening: Trump zit klem en probeert tijd te kopen.

Waarom?

• om extra troepen naar het Midden-Oosten te sturen

• om afweersystemen opnieuw op te bouwen

• of om Tel Aviv, dat zwaar onder vuur ligt, ademruimte te geven

Volgens mij hebben de markten dit volledig verkeerd ingeschat.

Maar… de markt heeft altijd gelijk.

Daarom heb ik — op enkele longposities in goud na — mijn posities deze week gesloten, met kleine verliezen. Eerst zien, dan handelen.

De kans op een deal tussen de VS en Iran? Voor mij praktisch nul.
Maar ik durfde er toch niet op te wedden. Simpelweg omdat het verhaal van Trump langs geen kanten klopt en ook de reactie van de markten heel bizar was.

Anderzijds waren we duidelijk in overbought/oversold gebieden beland en botsten we overal tegen lange termijn weerstandlijnen. Technisch gezien was deze reactie voorspelbaar, daarom had ik toen ook de meeste van mijn posities gesloten zoals ik aangaf in mijn artikel van vorige week.

Zelfs een deal verandert niets

Stel dat er toch een akkoord komt tussen de VS en Iran.

Wat dan met Israël?

Benjamin Netanyahu heeft al duidelijk gemaakt:

• geen wapenstilstand

• geen deal met Libanon

• geen deal met Iran

En dat ondanks wekenlange raketaanvallen op Tel Aviv.

Niet dat het beter is in Teheran.
De VS en Israël zijn meesters in de vernietiging van landen. Teheran wil vrede — maar eist compensaties en garanties.

Mijn conclusie: dit is geëscaleerd tot een existentiële oorlog.
Voor Iran. Voor Israël. En ook voor Trump zelf.

De echte dreiging: een wereldwijde aanbodschok

De markten lijken te denken dat dit snel opgelost raakt.

Ik zie dat compleet anders.
En ik hoop oprecht dat ik ongelijk heb.

Want de realiteit is simpel:

De wereldeconomie hangt aan een zijden draadje.

We staan volgens mij aan de vooravond van een zware supply shock — een aanbodschok die zich zal verspreiden naar meerdere sectoren en markten.

En aanbodproblemen hebben maar één oplossing:

hogere prijzen

Wat dit betekent voor de markten

• De S&P 500 kan volgens mij 20 à 30% dalen

• Rentes kunnen beginnen stijgen

• Obligatiemarkten kunnen zwaar onder druk komen

En vergeet dit niet:

De markt van staatsobligaties is de moeder van alle markten.

Zoals altijd zal de Federal Reserve proberen te redden wat er te redden valt door geld bij te drukken.

Maar er is een probleem:

Geld printen lost geen fysiek tekort op.

Wat volgt mogelijk:

• margin calls

• verdere escalatie van de private credit-crisis

• liquiditeitstekorten

• faillissementen

Kort samengevat: als deze energieschok aanhoudt, riskeren we een zware financiële crisis.

De schuldbom maakt alles erger

Alsof dat nog niet genoeg is…

Veel landen zitten al tot over hun oren in de schulden.

Ter vergelijking:

• jaren ’70 oliecrisis: VS-schuld ≈ 20% van BBP

• vandaag: ≈ 120%

• Japan: nu ≈ 200%

En Europa? Dat volgt op korte afstand.

De belegger zit in de val

De meeste portefeuilles zijn hier niet op voorbereid.

Als energieprijzen exploderen, gebeurt dit:

• je beleggingen dalen in waarde

• je levensduurte stijgt

Je verliest aan beide kanten.

Onze positie

Wij (Trend Trading Compass) zitten aan de andere kant van die trade.

Wij profiteren als:

• aandelen dalen

• obligaties dalen

• grondstoffen stijgen

Dat betekent niet dat het eenvoudig wordt. Integendeel.

Maar ik ben ervan overtuigd dat we door deze turbulentie zullen navigeren.

En belangrijker:

• over enkele jaren willen we klaarstaan met cash

• om te profiteren van de volgende bullmarkt

• en de nieuwe leiders die daaruit ontstaan

Slot

Alles draait vandaag om olie en geopolitiek.

En de markt onderschat dat — zwaar.

Ik hoop dat ik ongelijk heb.
Maar als dat niet zo is, staan we aan de vooravond van iets veel groters dan de meeste beleggers vandaag beseffen.